Undoing Human Supremacy: Anarchist Political Ecology in the Face of Anthroparchy

زمین در بحران است. ما این را می دانیم. ما این را مدتهاست می دانیم. در تنگنای کابوس آشکاری که ما آن را «سرمایه داری» می نامیم، دیدن و شنیدن خشونتی که علیه کره زمین اعمال می شود، سخت نیست. اگر بخواهیم از این ایده فراتر برویم که بشریت وظیفه دارد سلطه خود را بر طبیعت بیان کند و به سوی درک یکپارچه‌ای تازه از بشریت، آن‌گونه که بوم‌شناسی سیاسی آنارشیستی اقتضا می‌کند، در بیوسفر واقع شده است، باید بازجویی از امتیازات، سلسله مراتب را آغاز کنیم. و چارچوب‌های انسان محور که راه‌های شناخت و حضور ما در جهان را راهنمایی می‌کنند.

این جلد حول محور این ایده است که آنارشیسم، به عنوان یک چارچوب مفهومی، ما را تشویق می‌کند تا با خطوط متعدد تفاوت، تکرارهای مختلف امتیازات، و مجموعه‌ای چندگانه از آرمان‌هایی که زیربنای درک ما از جهان، و مهمتر از همه، جایگاه ما در آن.

The Earth is in crisis. We know this. We have known this for a long time. In the throes of the unfolding nightmare we call “capitalism” it is not hard to see and hear the violence that is being enacted against the planet. If we are to move beyond the idea that humanity is tasked with expressing our dominion over nature and towards a renewed integral understanding of humanity as firmly located within the biosphere, as an anarchist political ecology demands, then we have to start interrogating the privileges, hierarchies, and human-centric frames that guide our ways of knowing and being in the world.

This volume centers around the idea that anarchism, as a conceptual framework, encourages us to contend with the multiple lines of difference, the various iterations of privilege, and the manifold set of archies that undergird our understandings of the world, and crucially, our place within it.