The Priest and the Great King: Temple-Palace Relations in the Persian Empire

Lisbeth S. Fried ، مطالعه روشنگری تأثیر حکومت هخامنشی بر قدرت سیاسی کشیش های محلی در قرن ششم تا 4 B.C.E. محققان به طور معمول تصور می كنند كه تا زمانی كه ادای احترام به سوسا ، پایتخت امپراتوری هخامنشی ارسال شود ، مردم موضوع خودمختار باقی مانده است. کار فرید این فرض را به چالش می کشد. او کتیبه ها ، سکه ها ، بایگانی های معبد و متون ادبی را از بابل ، مصر ، آسیای صغیر و یهودا بررسی می کند و نتیجه می گیرد که هیچ استقلال محلی وجود ندارد. تنها افراد دارای قدرت در امپراتوری پارسی و منصوبان آنها بودند. این در مورد یهودا نیز صادق بود. کاهن اعظم قدرت واقعی نداشت. هیچ تئوکراسی وجود نداشت. جنگهایی که به طور دوره ای در قرن چهارم لوانت را درگیر می کردند ، به طور موقت فرمانداران حاکم و ساتراپ ها را از یهودا دور می کردند و در این مواقع ، کشیش یهود ممکن است در فقدان کوتاه مقامات فارسی به سکه های نعناع سرمایه گذاری کند ، اما آنها به آرزوی خود دست یافتند. برای استقلال فقط بعداً ، در زیر مکاب ها.

لیز این یادداشت توضیحی را در نامه الکترونیکی به لیست پست الکترونیکی مطالعات کتاب مقدس در 2 دسامبر 2005 اضافه کرد:

\"در ذهن خواننده در مورد روش من سردرگمی وجود دارد ، که می خواهم اگر ممکن است مستقیم تنظیم کنم.

\"این کتاب بازنویسی از پایان نامه من است. پایان نامه من با عنوان ظهور قدرت کشیش یهود: تأثیر امپراتوری هخامنشی. من در ابتدا فرض کردم که چون امپراتوری هخامنشی غیر مستقیم بود و فقط به این ادای احترام می رفتم که به طور مرتب ارسال می شود ، کشیش توانست خلاء قدرت حاصل را پر کند و به قدرت سکولار برسد. هدف من توجیهی روند کار بود. علاوه بر این ، من فکر کردم که به مدل آیزنستاد نگاه می کنم که نتیجه مخالف را پیش بینی می کرد - که نخبگان محلی مانند کاهنان نتوانستند در یک سیستم امپریالیستی به قدرت برسند. از آنجا که هیچ اطلاعات واقعی از یهودا وجود نداشت ، من به روابط معبد-پالاس در بابل ، مصر و آسیای صغیر و همچنین یهودا نگاه کردم.

\"فقط در طول تحقیقات من بود که به این نتیجه رسیدم که کشیش های محلی در هیچ کجای امپراتوری هخامنشی به قدرت سکولار نرسیدند و مطمئناً در یهودا نبودند. در حقیقت قدرت آنها در طی این 200 سال کاهش یافته است. من همچنین نتیجه گرفتم ، نه اینکه آیزنستاد درست بود ، بلکه فقط این بود که داده های من برای رد مدل او کافی نبودند. با این حال ، داده های من برای رد مدل یک امپراتوری هخامنشی که غیر مستقیم و همچنین الگوی مجوز فارسی هنجارهای محلی (Frei و Koch) بود ، کافی بود. \"

Lisbeth S. Fried’s insightful study investigates the impact of Achaemenid rule on the political power of local priesthoods during the 6th–4th centuries B.C.E. Scholars typically assume that, as long as tribute was sent to Susa, the capital of the Achaemenid Empire, subject peoples remained autonomous. Fried’s work challenges this assumption. She examines the inscriptions, coins, temple archives, and literary texts from Babylon, Egypt, Asia Minor, and Judah and concludes that there was no local autonomy. The only people with power in the Empire were Persians and their appointees. This was true for Judah as well. The High Priest had no real power; there was no theocracy. The wars that periodically engulfed the Levant in the fourth century temporarily pulled the ruling governors and satraps away from Judah, and during these times, the Judean priesthood may have capitalized on the brief absence of Persian officials to mint coins, but they achieved their longed-for independence only much later, under the Maccabees.

Liz added this explanatory note in an e-mail to the Biblical Studies e-mail list on December 2, 2005:

“There’s a confusion in reader’s minds about my methodology, which I’d like to set straight if I may.

“The book is a rewrite of my dissertation. My dissertation was entitled The Rise to Power of the Judean Priesthood: The Impact of the Achaemenid Empire. I assumed at the outset that because the Achaemenid Empire was non-directive, and cared only that tribute would be sent regularly, the priesthood was able to fill the resulting power vacuum and achieve secular power. My goal was to chronicle the process. In addition I thought to look at Eisenstadt’s model which predicted the opposite result—that local elites, like priests, could not rise to power in an imperial system. Since there was no real data from Judah, I looked at temple-palace relations in Babylon, Egypt, and Asia Minor as well as Judah.

“It was only during my research that I came to the conclusion that local priesthoods did not achieve secular power anywhere in the Achaemenid Empire and certainly not in Judah. In fact their power diminished during those 200 years. I also concluded, not that Eisenstadt was correct, but only that my data were insufficient to reject his model. However, my data were sufficient to reject the model of an Achaemenid Empire that was non-directive as well as the model of Persian authorization of local norms (Frei and Koch).”