Relevance Communication and Cognition. Second Edition

دسته بندی: زبانشناسی
ویرایش:  
نویسندگان: Sperber Dan. Wilson Deidre.  
سری:  
 
ناشر:  
سال نشر:  
تعداد صفحات: 331 
زبان: English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 14 مگابایت 

قیمت کتاب (تومان) : 82,000

ویرایش 2. — Blackwell Publishers, 1996. — 331 p. در این کتاب که برای اولین بار نه سال پیش منتشر شد، رویکرد جدیدی برای مطالعه ارتباطات انسانی ارائه می کنیم. این رویکرد (که در فصل 1 شرح داده شده است) مبتنی بر یک دیدگاه کلی از شناخت انسان است (توسعه یافته در فصل های 2 و 3). ما استدلال می کنیم که فرآیندهای شناختی انسان برای دستیابی به بزرگترین اثر شناختی ممکن برای کوچکترین تلاش پردازشی ممکن است. برای دستیابی به این هدف، افراد باید توجه خود را بر آنچه که به نظر آنها مرتبط ترین اطلاعات موجود است متمرکز کنند.
برقراری ارتباط به معنای ادعای توجه یک فرد است: از این رو برقراری ارتباط به معنای مرتبط بودن اطلاعات است. این ایده اساسی (که در فصل 3 توسعه یافته است)، که اطلاعات ارسالی با تضمین مرتبط بودن ارائه می شود، همان چیزی است که در ویرایش اول آن را اصل ارتباط نامیدیم و اکنون آن را دومین یا اصل ارتباطی ارتباط می نامیم (به پست فیس مراجعه کنید). به این ویرایش دوم). ما استدلال می‌کنیم که این اصل ارتباط برای توضیح ارتباطات انسانی ضروری است و نشان می‌دهیم (در فصل 4) چگونه به تنهایی برای توضیح تعامل معنای زبانی و عوامل زمینه‌ای در تفسیر گفته کافی است.
این کتاب بوجود آمد در سال 1975، دیر ویلسون، پیش فرض ها و معناشناسی غیرحقیقت-شرطی را منتشر کرد و دن اسپربر، «مبانی شناختی رتوریک» را منتشر کرد، که دنباله ای بر نمادگرایی بازاندیشی او بود. در این آثار، ما هر دو به سمت عمل‌شناسی – مطالعه عوامل زمینه‌ای در ارتباطات کلامی – می‌رفتیم، اما از دیدگاه‌های متفاوت: دیر ویلسون نشان می‌داد که چگونه تعدادی از مسائل ظاهراً معنایی را می‌توان در سطح عمل‌گرایانه بهتر حل کرد. دن اسپربر برای دیدگاهی در مورد اشکال گفتاری که ریشه در عمل شناسی دارد بحث می کرد. سپس پروژه نگارش را در عرض چند ماه تشکیل دادیم، مقاله ای مشترک که حداقل به صورت برنامه ای، زمینه بین دو نقطه برتر ما را پوشش دهد و پیوستگی ها و ناپیوستگی های بین معناشناسی، عمل شناسی و بلاغت را نشان دهد. کار طبق برنامه پیش نرفت. ما در اجرای برنامه ای که صرفاً قصد ترسیم آن را داشتیم، مشارکت کردیم. ماه ها تبدیل به سال شدند. مقاله پیش بینی شده به صورت مجموعه ای از مقالات و کتاب حاضر درآمد.

2nd edition. — Blackwell Publishers, 1996. — 331 p. In this book, first published nine years ago, we present a new approach to the study of human communication. This approach (outlined in chapter 1) is grounded in a general view of human cognition (developed in chapters 2 and 3). Human cognitive processes, we argue, are geared to achieving the greatest possible cognitive effect for the smallest possible processing effort. To achieve this, individuals must focus their attention on what seems to them to be the most relevant information available.
To communicate is to claim an individual's attention: hence to communicate is to imply that the information communicated is relevant. This fundamental idea (developed in chapter 3), that communicated information comes with a guarantee of relevance, is what in the First Edition we called the principle of relevance and what we would now call the Second, or Communicative Principle of Relevance (see the Postface to this Second Edition). We argue that this principle of relevance is essential to explaining human communication, and show (in chapter 4) how it is enough on its own to account for the interaction of linguistic meaning and contextual factors in utterance interpretation.
Here is how this book came about. In 1975, Deirdre Wilson published Presuppositions and Non-Truth-Conditional Semantics and Dan Sperber published 'Rudiments de rhetorique cognitive', a sequel to his Rethinking Symbolism. In these works, we were both turning to pragmatics - the study of contextual factors in verbal communication - but from different perspectives: Deirdre Wilson was showing how a number of apparently semantic problems could be better solved at a pragmatic level; Dan Sperber was arguing for a view of figures of speech rooted in pragmatics. We then formed the project of writing, in a few months, a joint essay which would cover, at least programmatically, the ground between our two vantage points and show the continuities and discontinuities between semantics, pragmatics and rhetoric. Work did not proceed according to plan. We got involved in carrying out the programme we had merely intended to outline. The months became years. The projected essay became a series of papers and the present book.