Winston Churchill and the German Question in British Foreign Policy 1918–1922

در اوایل تابستان سال 1906 بود که ویولت بونهام کارتر برای اولین بار با وینستون چرچیل ملاقات کرد: ملاقاتی که "تأثیر محو نشدنی" را بر او گذاشت. او به خاطر می آورد که در کنار این مرد جوان نشسته بود که به نظرم کاملاً متفاوت از هر جوان دیگری بود که تا به حال دیده بودم، "خودم را پیدا کردم". او برای مدت طولانی در انتزاع فرو رفته بود. سپس ظاهر شد که از وجود من آگاه شد. او با نگاهی پایین به من خیره شد و ناگهان از من پرسید چند سال دارم. من جواب دادم که نوزده ساله هستم. او تقریباً با ناامیدی گفت، من سی و دو ساله هستم. با این حال، جوانتر از هر کس دیگری که به حساب می آید، او اضافه کرد، گویی که خود را دلداری می دهد. سپس وحشیانه: «لعنت بر زمان بی رحم! لعنت به مرگ و میر خودمون! چه ظالمانه کوتاه است فاصله اختصاص داده شده برای همه چیزهایی که باید در آن بچسبانیم!» و او به بیانی شیوا در مورد کوتاهی عمر انسان، بی اندازه دستاوردهای احتمالی انسانی - مضمونی که شاعران، پیامبران و پیامبران از آن به خوبی از آن بهره برداری کرده اند، کوتاه است. فیلسوفان در تمام اعصار که ممکن است به نظر دشوار باشد که آن را با یک زندگی جدید و اهمیت شگفت انگیز سرمایه گذاری کنیم، اما برای من او این کار را با سیلابی از زبانی باشکوه انجام داد که به نظر می رسید هم بی دردسر و هم تمام نشدنی باشد و با کلماتی که همیشه خواهم داشت به پایان رسید. 1 به یاد داشته باشید: \"ما همه کرم هستیم. اما من معتقدم که من یک کرم درخشان هستم.

It was in the early summer of 1906 that Violet Bonham Carter first met Winston Churchill: an encounter which left an "indelible im­ pression" upon her. "I found myself," she recalled, sitting next to this young man who seemed to me quite different from any other young man I had ever met. For a long time he remained sunk in abstraction. Then he appeared to become aware of my existence. He tumed on me a lowering gaze and asked me abruptly how old I was. I replied that I was nineteen. HAnd I," he said almost despairingly, "am thirty-two already. Younger than anyone else who counts, though," he added, as if to comfort himself. Then savagely: "Curse ruthless time! Curse our own mortality! How cruelly short is the allotted span for all we must cram into it!" And he burst forth into an eloquent diatribe on the shortness of human life, the immensity of possible human accomplishment - a theme so well exploited by the poets, prophets and philosophers of all ages that it might seem difficult to invest it with a new life and startling significance. Yet for me he did so, in a torrent of magnificent language which appeared to be both effortless and inexhaustible and ended up with the words I shall always 1 remember: "We are all worms. But I do believe that I am a glow worm.