Wagner and the Erotic Impulse

اگرچه وجهه او امروزه به دلیل یهودستیزی ناپاک خدشه دار شده است، ریچارد واگنر (1813-1883) در قرن نوزدهم به خاطر اروتیسم موسیقایی تحریک آمیزش شناخته شده بود. در این مطالعه روشنگر درباره آهنگساز و آثار او، لارنس دریفوس نشان می‌دهد که چگونه وسواس واگنر در رابطه جنسی، ترکیب اپراهایی مانند Tannhäuser، Die Walküre، Tristan und Isolde و Parsifal. واگنر با جرات بازنمایی تحریکات وابسته به عشق شهوانی، وجد پرشور و عذاب میل جنسی، واکنش‌های شدیدی را از سوی چهره‌هایی مانند بودلر، کلارا شومان، نیچه و نوردو برانگیخت، که ادای احترام و نکوهش‌های کلامی آن‌ها نشان می‌دهد که وقتی موسیقی نمایش جنسیت را نشان می‌داد، چه چیزی منتقل می‌شد.

خود واگنر پرورش سبک والای اروتیک را محور هنر خود می دانست، به ویژه پس از ابداع پاسخی ضد فلسفی به «متافیزیک عشق جنسی» شوپنهاور. واگنر که یک اروتیکیست بی میل بود، اجبار شخصی خود را پوشانده بود تا اجبار شخصی خود را به پوشیدن لباس های متقاطع در ساتن صورتی و خیس شدن خود در عطرهای گل رز در حالی که همزمان فتیش ابریشمی و عشق به رایحه های گل را در لیبرتوهای خود می گنجاند. علاقه او به زنان مسلط و توجه شگفت‌انگیز به عشق همجنس‌گرایانه نیز باعث می‌شود پرتره‌های برجسته‌ای در اپراهایش به نمایش بگذارد. در پایان، دستاورد واگنر این بود که اثری را خلق کرد که تمایلات جنسی او را به همان اندازه که قبلاً هرگز نشان نداده بود، بررسی می کرد که چگونه موسیقی می تواند بر اساس انگیزه های شهوانی عمل کند.