Urinary Diversion

موضوع مهمی مانند انحراف ادرار بعید است برای مدت طولانی بدون تغییر و بدون چالش باقی بماند. مشکل این است که تعیین کنیم چه زمانی زمان مناسب برای بررسی عملکرد بالینی فعلی این روش اصلی اورولوژیکی است. از نظر تاریخی، انحراف ادرار با تلاش‌هایی برای حل مشکلات ناراحت‌کننده مرتبط با اکتوپیا وزیکا شروع شد. بعدها، انحراف ادرار برای کمک به بیماران مبتلا به مشکلات عصبی عملکرد مثانه و بیماری‌های بدخیم دستگاه ادراری تحتانی گسترش یافت. نقطه عطف قابل توجهی در توسعه و استفاده از این روش ها با معرفی یورترو-ایلئوستومی (مجرای روده ای) توسط بریکر بود. با این انحراف، جریان مدفوع و ادرار جدا شد و بروز مشکلات متابولیک و عفونی به طور چشمگیری کاهش یافت. این روش با اشتیاق فراوان پذیرفته شد و در واقع آونگ به زودی آنقدر به نفع خود چرخید که برخی از اورولوژیست‌ها به سختی انجام یورتروسیگموئیدوستومی گاه به گاه را اعتراف کردند. تعیین تأثیر تغییر در یک تکنیک جراحی می تواند کند باشد، به ویژه زمانی که، از نظر عددی، این یک روش غیر معمول است و زمانی که انتظار می رود پیگیری با امید به زندگی طبیعی مطابقت داشته باشد. بنابراین ارزیابی تاثیر مجراهای ایلئال چندین سال طول کشیده است و تنها در دهه گذشته داده ها برای نشان دادن مزایا و معایب کافی بوده است. این کتاب نقطه عطفی در ادبیات این موضوع است. ویراستار مشارکت کنندگان برجسته ای را انتخاب کرده است که گروه های بالینی اصلی را که در آنها انحراف ادرار جنبه مهمی از مدیریت است، شرح داده اند.

Such an important subject as urinary diversion is unlikely to remain unchanged and unchallenged for long. The problem is to determine when is an appropriate time to examine current clinical practice of this major urological procedure. Historically, urinary diversion began with attempts to resolve the distressing problems associated with ectopia vesicae; later, urinary diversion was extended to help those patients with neurological problems of bladder function and with malignant diseases of the lower urinary tract. A significant landmark in the development and use of these procedures came with the introduction of a uretero-ileostomy (ileal conduit) by Bricker. With this diversion, faecal and urinary streams were separated and the incidence of metabolic and infective problems dramatically reduced. The procedure was received with great enthusiasm and indeed the pendulum soon swung so far in its favour that some urologists would scarcely admit to carrying out an occasional ureterosigmoidostomy. The impact of change in a surgical technique can be slow to determine especially when, numerically, it is an uncommon procedure and when the follow-up is hoped to match normal life expectancy. Thus the impact of ileal conduits has taken some years to evaluate and only during the past decade have the data been sufficient to show the advantages and disadvantages. This book is a landmark in the literature on this subject. The editor has selected eminent contributors who have described the main clinical groups where urinary diversion is an important aspect of management.