The Unified Monophthongization Rule of Common Slavic

دسته بندی: زبانشناسی
ویرایش:  
نویسندگان: Feldstein Ronald.  
سری:  
 
ناشر:  
سال نشر:  
تعداد صفحات: 18 
زبان: English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 6 مگابایت 

قیمت کتاب (تومان) : 73,000

مجله زبانشناسی اسلاوی 11 (2)، 2003، ص. 247-281. ای نویسنده этой статьи. هدف این مقاله نشان دادن این است که تک‌وفتون‌سازی اسلاوی مشترک دوفتونگ‌ها فرآیندی بسیار یکنواخت‌تر از گذشته است. فکر. دو نوع قاعده اصلی وجود دارد، بسته به اینکه دو جزء مورائیک دیفتونگ دارای کنتراست صوت خالص (+|- صامت یا +|- بالا) یا کنتراست سونوریتی علاوه بر یکی از بینی یا جلو/پشت باشند. در مورد کنتراست صوت خالص، یکی از مورای ورودی به واحد مورایک مونوفتانگ جدید دو مورا تبدیل می شود. این سوال که آیا مورا اول یا دوم است به فاصله سونوریتی بین اجزای دوفتونگال بستگی دارد؛ در حالت نامشخص فاصله صوت کمتر، جزء دوم در مونوفتونگ تعمیم می‌یابد، اما فاصله صوت بیشتر باعث می‌شود که جزء اول تبدیل شود. واحد مورائیک تک آوند. هنگامی که کنتراست دوفتونگال شامل سونوریتی به علاوه بینی یا جلو/پشت می‌شود، جزء غیر بینی یا پشت ابتدا با بینی یا جلویی شبیه‌سازی می‌شود و سپس به عنوان مدل مورایک برای مونوفتانگ حاصل عمل می‌کند. این دو نوع قانون اساسی را می‌توان به آسانی برای دوفتوننگ‌های سرخورده و بینی به کار برد، با این شرط که مصوت‌های غیربالا باید کم (+|-، a) در نظر گرفته شوند تا مصوت‌های میانی (e, o). با این حال، در مورد دیفتونگ های مایع، تفاوت مهمی از نظر زمانی نسبی بین زون جنوبی و شمالی وجود دارد. نواحی جنوبی تغییر واکه های کوتاه به وسط را تنها پس از یکنواخت شدن دوفتونگ های مایع تجربه می کنند، در حالی که نواحی شمالی ابتدا دستخوش تغییر میانه مصوت های کوتاه می شوند و تنها پس از آن دوفتونگ های مایع را یکنواخت می کنند. وجود حروف صدادار کم و زیاد بدون تغییر (*tart و *turt) برای بازتاب‌های جنوبی به حساب می‌آید، در حالی که ترکیب‌های جدید واکه‌های میانی شمال (*tort و *t?rt) نتایج شمالی را تشکیل می‌دهند.

Journal of Slavic Linguistics 11(2), 2003, p. 247-281. Я автор этой статьи. Главная тема: установление единого правила монофтонгизации праславянского языка. The goal of this paper is to show that the Common Slavic monophthongization of diphthongs was a much more uniform process than has been thought. There are two main types of rules, depending on whether the two moraic components of the diphthong have a pure sonority contrast (+|- consonantal or +|- high) or a sonority contrast in addition to one of nasality or front/back. In the case of the pure sonority contrast, one of the input moras becomes the moraic unit of the new two-mora monophthong. The question of whether it is the first or second mora depends on the sonority distance between the diphthongal components;in the unmarked case of lesser sonority distance, the second component is generalized in the monophthong, but a greater sonority distance causes the first component to become the moraic unit of the monophthong. When the diphthongal contrast involves sonority plus nasality or front/back, the non-nasal or back component first experiences assimilation to nasality or frontness and then serves as the moraic model for the resulting monophthong. These two basic rule types can be readily applied to both glide and nasal diphthongs, with the proviso that non-high vowels must be considered low (+|-, a ), rather than the traditionally assumed mid vowels (e, o). However, in the case of liquid diphthongs, there is an important difference of relative chronology between southern and northern zones. Southern zones experience the change of short vowels to mid only after the monophthongization of liquid diphthongs, while the northern zones first undergo the change of short vowel mid, and only then monophthongize the liquid diphthongs. The presence of unchanged low and high vowels (*tart and *turt) accounts for the southern reflexes, while the new mid vowel combinations of the North (*tort and *t?rt) account for the northern results.