The Semiotics of Clowns and Clowning: Rituals of Transgression and the Theory of Laughter

در طول 300 سال گذشته دلقک های سیرک به عنوان نمادهای فرهنگی قدرتمند ظاهر شده اند. این اولین تحلیل نشانه‌شناختی از طیف آرایش و لباس است که از طریق آن هویت نمایشی دلقک‌ها مشخص شده و در حال توسعه است. همچنین آنچه را که بوئیساک «ریز روایت‌ها» می‌نامد، بررسی می‌کند - معانی روایی که دلقک‌ها از طریق اعمال، دیالوگ‌ها و ژست‌هایشان ایجاد می‌کنند.

قرار دادن مجموعه‌ای از نمایش‌های دلقک در زیر میکروسکوپ نشانه‌شناختی به این نتیجه می‌رسد که اجراها همه به هم مرتبط هستند و از چیزی که ممکن است «ماتریس اسطوره‌ای» نامیده شود، می‌آیند. این خرده روایت‌ها در قالب‌های حساس به بافت، یک روایت اصلی را تکرار می‌کنند که مضمون کلی آن به ظهور فرهنگ‌ها و محدودیت‌هایی اشاره دارد که بر رفتار غریزی می‌گذارند.

از این نقطه نظر، هر اجرا را می‌توان به‌عنوان آیینی در نظر گرفت که خشونت ابتدایی ذاتی همه فرهنگ‌ها و تصمیم‌های موقتی را که باید به‌عنوان نتیجه مورد مذاکره قرار گیرد، دوباره به نمایش می‌گذارد. چرا این اعمال تخطی و ادغام مجدد باعث خنده و تعجب می شود؟ این چه آینه ای در مقابل جامعه قرار می دهد؟ بوئیساک در یک تحلیل نشانه‌شناختی استادانه، دهه‌ها تحقیق را برای پاسخ به این سؤالات بررسی می‌کند.

During the last 300 years circus clowns have emerged as powerful cultural icons. This is the first semiotic analysis of the range of make-up and costumes through which the clowns' performing identities have been established and go on developing. It also examines what Bouissac terms 'micronarratives' - narrative meanings that clowns generate through their acts, dialogues and gestures.

Putting a repertory of clown performances under the semiotic microscope leads to the conclusion that the performances are all interconnected and come from what might be termed a 'mythical matrix'. These micronarratives replicate in context-sensitive forms a master narrative whose general theme refers to the emergence of cultures and constraints that they place upon instinctual behaviour.

From this vantage point, each performance can be considered as a ritual which re-enacts the primitive violence inherent in all cultures and the temporary resolutions which must be negotiated as the outcome. Why do these acts of transgression and re-integration then trigger laughter and wonder? What kind of mirror does this put up to society? In a masterful semiotic analysis, Bouissac delves into decades of research to answer these questions.