The Practice of Persuasion: Paradox and Power in Art History

این دنباله به عمل تئوری بر نیاز مداوم به آگاهی خود بازتابی در نوشتن تاریخی هنر تأکید می کند. Moxey با ارائه یک سری مراقبه در مورد نظم و انضباط تاریخ هنر در زمینه نظریه انتقادی معاصر ، به موضوعات اصلی مانند وضعیت کانن ، ماهیت ارزش زیبایی شناختی و شخصیت دانش تاریخی می پردازد. The chapters are linked by a common interest in, even fascination with, the paradoxical power of narrative and the identity of the authorial voice. موکسی اظهار داشت که تاریخ هنر لفاظی از اقناع است نه یک گفتمان حقیقت. هر فصل در عمل ترغیب تلاش می کند تا پارادوکس های ذاتی در ژانری را نشان دهد که - در حالی که متعهد به نمایندگی گذشته است - به ناچار تحمل اثر فعلی را دارد. از نظر موکسی ، تاریخ هنر به عنوان یک رشته اغلب قادر به تشخیص وضعیت خود به عنوان یک رژیم حقیقت نیست که معانی تعیین شده تاریخی را تولید می کند و بنابراین همچنان بر اساس یک بنیاد زیبایی شناسی جهانی عمل می کند. کتاب جدید او باید مورخان هنر را قادر سازد تا با گذشته با روشی که کمتر توسط سنت تعیین می شود و پاسخگوتر به ارزش ها و آرزوهای معاصر است ، درگیر شوند.

This sequel to The Practice of Theory stresses the continued need for self-reflective awareness in art historical writing. Offering a series of meditations on the discipline of art history in the context of contemporary critical theory, Moxey addresses such central issues as the status of the canon, the nature of aesthetic value, and the character of historical knowledge. The chapters are linked by a common interest in, even fascination with, the paradoxical power of narrative and the identity of the authorial voice. Moxey maintains that art history is a rhetoric of persuasion rather than a discourse of truth. Each chapter in The Practice of Persuasion attempts to demonstrate the paradoxes inherent in a genre that—while committed to representing the past—must inevitably bear the imprint of the present. In Moxey's view, art history as a discipline is often unable to recognize its status as a regime of truth that produces historically determined meanings and so continues to act as if based on a universal aesthetic foundation. His new book should enable art historians to engage with the past in a manner less determined by tradition and more responsive to contemporary values and aspirations.