The Nation and the Promise of Friendship

وقتی غریبه‌ها در باشگاه‌های اجتماعی ملاقات می‌کنند، تلویزیون واقعیت را تماشا می‌کنند، یا در فیس‌بوک با هم ارتباط برقرار می‌کنند، به چسبندگی اجتماعی جامعه توده‌ای کمک می‌کنند - نه به این دلیل که مشارکت مدنی یا دموکراسی را ترویج می‌کنند، بلکه به این دلیل که وعده مقدس دوستی را اجرا می‌کنند. . در جایی که بیشتر نظریه‌های ملی‌گرایی بر مسائل شکل‌گیری هویت جمعی تمرکز می‌کنند، چارچوب جدید کاپلان به تجربه هم‌وطنان از همبستگی و چگونگی ایجاد آن بر روابط بین‌فردی و عملکرد صمیمیت عمومی توجه می‌کند. کاپلان با ترکیب تحلیل‌های انتقادی نظریه‌های معاصر ناسیونالیسم، جامعه مدنی و سیاست دوستی با مطالعات موردی تجربی عمیق جامعه‌پذیری باشگاه اجتماعی، در نهایت نشان می‌دهد که غریبه‌هایی که به دوستان تبدیل می‌شوند، معنای نمادین و مردانه را به دست می‌آورند و احساسات همبستگی ملی را ایجاد می‌کنند. .

When strangers meet in social clubs, watch reality television, or interact on Facebook, they contribute to the social glue of mass society—not because they promote civic engagement or democracy, but because they enact the sacred promise of friendship. Where most theories of nationalism focus on issues of collective identity formation, Kaplan’s novel framework turns attention to compatriots’ experience of solidarity and how it builds on interpersonal ties and performances of public intimacy. Combining critical analyses of contemporary theories of nationalism, civil society, and politics of friendship with in-depth empirical case studies of social club sociability, Kaplan ultimately shows that strangers-turned-friends acquire symbolic, male-centered meaning and generate feelings of national solidarity.