The Moment of Rupture: Historical Consciousness in Interwar German Thought

یک لحظه کوتاه‌ترین بازه‌ای است که در آن زمان می‌توان تقسیم و تجربه کرد. در یک لحظه، مدت زمان وجود ندارد: وقفه ای است که در یک چشم به هم زدن اتفاق می افتد. برای یونانیان باستان، kairos، زمانی که در آن رویدادهای استثنایی و تکرار نشدنی رخ می‌داد، با chronos، زمان قابل اندازه‌گیری، کمی و یکنواخت مخالف بود. در لحظه پارگی، هامبرتو بک استدلال می کند که در طول سال های جنگ جهانی اول، انقلاب روسیه و ظهور فاشیسم در آلمان، مفهوم لحظه از فلسفه و زیبایی شناسی به سیاست مهاجرت کرد. و به چارچوبی مفهومی برای تفسیر تجربه تاریخی جمعی تبدیل شد که به نوبه خود، ادراک ذهنی از زمان را دگرگون کرد.

به گفته بک، مقطع مهمی در آلمان بین سال‌های 1914 و 1940 رخ داد، زمانی که یک سنت مدرن تأمل در لحظه - شامل شعر گوته، خودفهمی تاریخی انقلاب فرانسه، زیبایی‌شناسی رمانتیسم اولیه، فلسفه‌های سورن کی یرکگارد و فردریش نیچه، و شیوه‌های هنری و ادبی شارل بودلر و آوانگاردها. - تعامل با تجربه جدیدی از زمان تاریخی مبتنی بر گسست و گسست ناگهانی. بک در این مقطع سه متفکر آلمانی - ارنست یونگر، ارنست بلوخ و والتر بنیامین - را می‌بیند که آگاهی جنگ، بحران، فاجعه و انقلاب را با فرمول‌بندی‌های ادبی و فلسفی آنی و ناگهانی در هم آمیختند تا به صورت فکری بازنمایی کنند. دورانی که با انحلال بین چیزهای خارق العاده و روزمره مشخص شده است. لحظه گسست نشان می‌دهد که چگونه یونگر، بلوخ و بنیامین مجموعه‌ای از چهره‌های موقتی ناگهانی را تولید کردند که به شکل‌گیری چیزی که بک «رژیم تاریخی» متمایز می‌نامد، شیوه‌ای از تجربه کمک کرد. زمان بر اساس مفهوم حال ناپیوسته.