The Mirror of the Self: Sexuality, Self-Knowledge, and the Gaze in the Early Roman Empire

مردم جهان باستان به بینایی به عنوان یک ابزار اخلاقی و یک حس لامسه، شبیه به لمس فکر می کردند. نگاه کردن به کسی – یا خود – به عنوان راهی به سوی خودشناسی فلسفی تلقی می‌شد، اما مسئله لمس یک عنصر اروتیک را نیز معرفی می‌کرد. شادی بارتش در آینه خود ادعا می‌کند که این پیوندها بین بینش، تمایلات جنسی، و خودشناسی کلید درک کلاسیک خود هستند.

بارتش با در هم تنیدن نظریه ادبی، فلسفه و تاریخ اجتماعی، این مفهوم پیچیده از خود را از یونان افلاطون تا روم سنکا ردیابی می کند. او با نشان دادن اینکه چگونه نویسندگان باستانی آینه را هم به عنوان ابزاری برای خودسازی اخلاقی و هم به طور متناقض، نشانه ای از خود ارضایی وابسته به عشق شهوانی تصور می کردند، شروع می کند. برای مثال، خواندن او از Phaedrus نشان می‌دهد که نگاه آینه‌ای در افلاطون، به دلیل امکانات جنسی، نمی‌تواند توسط فیلسوفان رومی و شاگردان آنها اتخاذ شود. بارتش در ادامه به بررسی رفتار رومی با نگاه اخلاقی و جنسی می‌پردازد و می‌بیند که چگونه خودشناسی، بدن فیلسوف و عملکرد فضیلت، همگی در شکل‌گیری درک رومی از ماهیت خود بودن نقش داشته‌اند. آینه خود که در خوانشی عمیقاً بدیع از مدیا به اوج می رسد، نشان می دهد که چگونه سنکا، در تلاش رواقی خود برای خودشناسی، دیدگاه رومی را مجسم می کند و نقطه جدیدی را نشان می دهد. در تفکر انسان در مورد ادراک از خود

Bartsch خوانندگان را به سفری هدایت می‌کند که منهای تقسیم‌شده، نفاق اخلاقی، و رواقیون شهوت‌آمیز را آشکار می‌کند - و بینش‌های تازه‌ای را درباره آثار اصلی ارائه می‌دهد. خواندن آینه خود برای کلاسیک نویسان، فیلسوفان و انسان شناسان به طور یکسان الزامی است.