The Global Work of Art: World’s Fairs, Biennials, and the Aesthetics of Experience

دوسالانه‌های جهانی در دنیای هنر معاصر زیاد شده‌اند، اما تعامل هنرمندان با نمایشگاه‌های بین‌المللی در مقیاس بزرگ سابقه طولانی‌تری دارد که به روش‌های مهمی بر زمان حال تأثیر گذاشته است. این کتاب با بازگشت به اولین نمایشگاه‌های جهان در قرن نوزدهم، استدلال می‌کند که «جهانی‌گرایی» در یک قرن رقابت‌های هنری بین‌المللی نهفته بود و امروزه یک تاکتیک مهم برای هنرمندان است.

همانطور که نمایشگاه‌های جهان میلیون‌ها شرکت‌کننده را به همراه داشت. در تماس با فرهنگ‌ها، محصولات و فرآیندهای خارجی، آثار هنری در «تئاتر ملل» در کنار هم قرار گرفتند که هنرمندان و هنرمندان را به چالش کشید. منتقدان خارج از آکادمی های محلی خود فکر کنند. از غرفه شورشی گوستاو کوربه در نزدیکی نمایشگاه هنری رسمی در نمایشگاه جهانی فرانسه در سال 1855 تا انتخاب کیوریتور بریل مدرا از حسین چالایان قبرسی مقیم لندن برای غرفه خارج از سایت ترکیه در دوسالانه ونیز 2006، هنرمندان از این نمایشگاه ها برای تأمل در مورد معاصر استفاده کرده اند. هنر، با دولت‌های خودشان در خانه صحبت کنند و بزرگ‌تر را به چالش بکشند قلمرو ژئوپلیتیک - تغییر هنر و تاریخ هنر در طول مسیر. در نهایت، کارولین آ. جونز استدلال می‌کند که اشتهای مدرن برای تجربه و ساختارهای رویداد، که در این نمایشگاه‌های قبلی حول این هنر پرورش داده شده بود، اکنون به خود هنر معاصر تبدیل شده است، و برخوردهایی را ایجاد می‌کند که عموم را متحول می‌کند و ما را وادار می‌کند تا به طور انتقادی در مورد آن تأمل کنیم. شرایط جهانی.

Global biennials have proliferated in the contemporary art world, but artists’ engagement with large-scale international exhibitions has a much longer history that has influenced the present in important ways. Going back to the earliest world’s fairs in the nineteenth century, this book argues that “globalism” was incubated in a century of international art contests and today constitutes an important tactic for artists.

As world’s fairs brought millions of attendees into contact with foreign cultures, products, and processes, artworks became juxtaposed in a “theater of nations,” which challenged artists and critics to think outside their local academies. From Gustave Courbet’s rebel pavilion near the official art exhibit at the 1855 French World’s Fair to curator Beryl Madra’s choice of London-based Cypriot Hussein Chalayan for the off-site Turkish pavilion at the 2006 Venice Biennale, artists have used these exhibitions to reflect on contemporary art, speak to their own governments back home, and challenge the wider geopolitical realm—changing art and art history along the way. Ultimately, Caroline A. Jones argues, the modern appetite for experience and event structures, which were cultivated around the art at these earlier expositions, have now come to constitute contemporary art itself, producing encounters that transform the public and force us to reflect critically on the global condition.