The Foreign Film Renaissance on American Screens, 1946-1973

از دهه 1920 تا حد زیادی در سینماهای آمریکا بسته شدند، فیلم‌های خارجی مانند شهر باز، دزد دوچرخه، راشومون، < I>The Seventh Seal، Breathless، La Dolce Vita و L'Avventura پس از جنگ جهانی دوم در تعداد فزاینده ای بازی کردند. خانه های هنری در سراسر کشور و ایجاد یک بازار فیلم هنری کوچک اما تاثیرگذار به خرید، توزیع و نمایش فیلم های خارجی زبان و انگلیسی زبان تولید شده در خارج از کشور اختصاص یافت. رنسانس که توسط امواج متوالی واردات از ایتالیا، بریتانیا، فرانسه، سوئد، ژاپن و بلوک شوروی تغذیه شد، توسط توزیع‌کنندگان مستقلی که خارج از نیویورک کار می‌کردند، آغاز شد. با این حال، در دهه 1960 بازار در اختیار هالیوود قرار گرفت.
    از شهر باز روبرتو روسلینی در سال 1946 تا آخرین تانگو برناردو برتولوچی در پاریس در سال 1973، تینو بالیو استقبال منتقدان در مطبوعات از فیلمسازانی مانند فرانسوا تروفو، ژان لوک گدار، فدریکو فلینی، میکل آنجلو آنتونیونی، تونی ریچاردسون، اینگمار برگمان، آکیرا کوروساوا، لوئیس بونوئل، ساتیاجیت ری و میلوس فورمن را دنبال می کند. اکران‌های آن‌ها در مقایسه با قیمت‌های هالیوود در گیشه کمرنگ بود، اما تأثیر آن‌ها بر فرهنگ فیلم آمریکایی بسیار زیاد بود. استقبالی که از سینمای خانه هنری صورت گرفت، سانسور فیلم را مورد حمله قرار داد، کارگردان را به عنوان مولف معرفی کرد و از فیلم به عنوان یک هنر بین المللی تجلیل شد. قهرمان نسل جدید «سینمافیل» بود، که عمدتاً از دانشجویان زیر سی سال تشکیل شده بود.
    مد فیلم‌های خارجی تا حدی به صراحت آنها در مورد جنسیت بستگی داشت. زمانی که هالیوود قوانین تولید را در اواخر دهه 1960 لغو کرد، فیلم‌های آمریکایی شروع به پرداختن به مضامین بزرگسالان با بلوغ و صراحت کردند. در این محیط جدید، فیلم‌های خارجی گنجایش خود را از دست دادند و بازار فیلم‌های هنری رو به افول رفت.