The Comical: A Philosophical Analysis

مسئله طنز یکی از جالب ترین مسائل در زیبایی شناسی است. اهمیت آن فراتر از حوزه مطالعات زیبایی‌شناسی است و توجه محققانی را که در زمینه‌های دیگر کار می‌کنند، مانند نظریه‌پردازان و مورخان اشکال خاص هنری، جامعه‌شناسان، روان‌شناسان، و نیز انسان‌شناسان، قوم‌شناسان و نظریه‌پردازان تعلیم و تربیت به خود جلب کرده است. فلسفه توجه زیادی به کمیک کرده است. از زمان ارسطو تقریباً هر فیلسوفی موظف به اظهار نظر در مورد این سؤال بوده است. با این حال، حتی با وجود ارائه تعدادی از مشاهدات دقیق در مورد این موضوع، فیلسوفان درگیر در بحث در مورد کمیک شهرت به دست آورده‌اند که نسبتاً فاقد مفهوم کمیک هستند و بارها ملاحظات آنها با آن‌ها مقایسه شده است. مرد کوری که در مورد رنگ ها صحبت می کند. و با این حال، مشکل طنز آنها را به حدی جذب می کرد که آنها هیچ توجهی به مشکلات موجود نداشتند و خطر مضحک شدن را نادیده گرفتند. آدولف زایسینگ یک بار اظهار داشت که تمام ادبیات کمیک "کمدی اشتباهات" است که در تعریف کمیک انجام شده است. با این حال حتی او نتوانست در برابر وسوسه افزودن صفحه دیگری به این \"کمدی خطاها\" مقاومت کند. Tadeusz Boy-Zeleriski ادعا کرد که خوبی نوشته های فلسفی در مورد کمیک این است که نه تنها نظریه کمیک را ارائه می دهد، بلکه در عین حال کاربرد عملی این نظریه است.

The problem of the comical is one of the most interesting issues in aesthetics. Its significance extends well beyond the sphere of aesthetic studies and has at­ tracted the attention of the scholars working in other fields such as the theorists and historians of particular art forms, sociologists, psychologists, as well as anthropologists, ethnographers and the theorists of education. Philosophy has devoted a lot of attention to the comical. Since Aristotle al­ most every philosopher has felt obliged to comment on this question. However, even though they have offered a number of accurate observations on the subject, the philosophers involved in the discussion about the comical have earned a reputation of being rather devoid of the sense of the comical and many a time their considerations have been compared to those of a blind man talking about colours. And yet the problem of the comical kept attracting them to such an ex­ tent that they paid no heed to the difficulties involved and neglected the risk of becoming ridiculous themselves. Adolf Zeissing once remarked that all the litera­ ture on the comical is a "comedy of errors" committed while defining the comi­ cal. Yet even he could not resist the temptation of adding another page to this "comedy of errors". Tadeusz Boy-Zeleriski claimed that the good thing about the philosophical writing concerning the comical is that it offers not only the theory of the comical but at the same time is the theory's practical application.