Plato Goes to China: The Greek Classics and Chinese Nationalism

داستان غافلگیرکننده چگونگی استفاده از کلاسیک یونانی در چین معاصر برای حمایت از دستور کار سیاسی رژیم

هرچقدر هم که بعید به نظر برسد، روشی روشنگر برای درک چین امروزی و دیدگاه آن نسبت به غرب، نگاهی به روش‌های شگفت‌انگیز روشنفکران چینی است که از کلاسیک‌های یونانی تفسیر می‌کنند - یا اینکه آن را اشتباه تعبیر می‌کنند. در افلاطون به چین می رود، شادی بارتش با کاوش در قرائت چینی از افلاطون، ارسطو، توسیدید و دیگر نویسندگان باستان، نگاهی تحریک آمیز به سیاست و ایدئولوژی چین ارائه می دهد. او نشان می دهد که چگونه متفکران چینی به طور چشمگیری آثار کلاسیک یونان را برای حمایت از دستور کار سیاسی چین، تشخیص بیماری های غرب، و برتری سنت کلاسیک کنفوسیوس چین بازسازی کرده اند.

در گزارشی پر جنب و جوش که از یسوعی ها متفاوت است. به شی جین پینگ، بارتچ نشان می دهد که چگونه ثروت کلاسیک های یونانی از قرن هفدهم در چین تغییر کرده است. قبل از سرکوب میدان تیان‌آن‌من، چینی‌ها معمولاً فلسفه یونان و نظریه سیاسی را برای ترویج اصلاحات دموکراتیک یا کشف رازهای موفقیت دموکراسی و علم غربی می‌خواندند. دیگر نه. امروزه بسیاری از روشنفکران چینی از این متون برای نقد مفاهیمی مانند دموکراسی، شهروندی و عقلانیت استفاده می کنند. "دروغ نجیب" افلاطون، که در آن شهروندان از طریق فریب در کاست های خود نگهداری می شوند، مورد ستایش قرار می گیرد. سیاست ارسطو به عنوان شستشوی مغزی مدنی تلقی می شود. و انتقاد توسیدید از دموکراسی آتن در مورد آمریکای مدرن اعمال می شود.

«سفیدپوستان مرده» دوران باستان چه چیزی برای آموزش باقی مانده اند؟ با کشف روش‌های غیرمعمولی که متفکران چینی به این سؤال پاسخ می‌دهند، افلاطون به چین می‌رود پنجره‌ای شگفت‌انگیز جدید را در چین امروز می‌گشاید.

The surprising story of how Greek classics are being pressed into use in contemporary China to support the regime’s political agenda

As improbable as it may sound, an illuminating way to understand today’s China and how it views the West is to look at the astonishing ways Chinese intellectuals are interpreting―or is it misinterpreting?―the Greek classics. In Plato Goes to China, Shadi Bartsch offers a provocative look at Chinese politics and ideology by exploring Chinese readings of Plato, Aristotle, Thucydides, and other ancient writers. She shows how Chinese thinkers have dramatically recast the Greek classics to support China’s political agenda, diagnose the ills of the West, and assert the superiority of China’s own Confucian classical tradition.

In a lively account that ranges from the Jesuits to Xi Jinping, Bartsch traces how the fortunes of the Greek classics have changed in China since the seventeenth century. Before the Tiananmen Square crackdown, the Chinese typically read Greek philosophy and political theory in order to promote democratic reform or discover the secrets of the success of Western democracy and science. No longer. Today, many Chinese intellectuals use these texts to critique concepts such as democracy, citizenship, and rationality. Plato’s “Noble Lie,” in which citizens are kept in their castes through deception, is lauded; Aristotle’s Politics is seen as civic brainwashing; and Thucydides’s criticism of Athenian democracy is applied to modern America.

What do antiquity’s “dead white men” have left to teach? By uncovering the unusual ways Chinese thinkers are answering that question, Plato Goes to China opens a surprising new window on China today.