The Archaeology of Kinship: Advancing Interpretation and Contributions to Theory

باستان شناسی در معرض طیف گسترده ای از سوءتفاهم ها از نظریه خویشاوندی و بسیاری از مفاهیم اصلی آن قرار گرفته است. بردلی ای. انسور با نشان دادن اینکه خویشاوندی پایه و اساس سازمان اجتماعی جوامع گذشته است، به ویژه در جوامع غیردولتی، ارائه شفافی از اصول و نظریه های خویشاوندی را ارائه می دهد که در دسترس مخاطبان گسترده است. او نه تنها توضیحاتی در مورد آنچه که اصول مستلزم آن است ارائه می دهد، بلکه درک ارتباط آنها با موضوعات گذشته و حال مورد علاقه باستان شناسان را نیز ارائه می دهد. هدف کلی او همیشه روشن است: نشان دادن اینکه چگونه تجزیه و تحلیل خویشاوندی می تواند تفسیر باستان شناسی را ارتقا دهد و چگونه باستان شناسی می تواند نظریه خویشاوندی را ارتقا دهد.
 
باستان شناسی خویشاوندی از اهداف انسور پشتیبانی می کند: نشان دادن ارتباط خویشاوندی با پرسش‌های اصلی باستان‌شناسی، توصیف روش‌های باستان‌شناختی برای تحلیل خویشاوندی مستقل از تفسیر قوم‌شناختی، نشان دادن استفاده از آن تکنیک‌ها با مطالعه موردی، و ارائه مثال‌های خاص از نحوه پرداختن به تحلیل‌های دیاکرونیک به نظریه گسترده‌تر. همانطور که انسور نشان می‌دهد، تحلیل‌های دیاکرونیک باستان‌شناختی خویشاوندی به‌طور مستقل ممکن، ضروری و قادر به ارائه بینش‌های جدید نسبت به فرهنگ‌های گذشته و نظریه گسترده‌تر انسان‌شناسی هستند. اگرچه این موضوع قدیمی در مردم شناسی است، باستان شناسی خویشاوندی می تواند مرزهای جدید و هیجان انگیزی را برای تحقیق ارائه دهد.
 
تحقیقات خویشاوندی به طور کلی - و خویشاوندی ماقبل تاریخ به طور خاص - به سرعت در حال ظهور است. موضوعی در انسان شناسی این کتاب یک کمک باستان‌شناسی به موقع به ادبیات رو به رشدی است که در غیر این صورت تحت سلطه قوم‌شناسی است.

Archaeology has been subjected to a wide range of misunderstandings of kinship theory and many of its central concepts. Demonstrating that kinship is the foundation for past societies’ social organization, particularly in non-state societies, Bradley E. Ensor offers a lucid presentation of kinship principles and theories accessible to a broad audience. He provides not only descriptions of what the principles entail but also an understanding of their relevance to past and present topics of interest to archaeologists. His overall goal is always clear: to illustrate how kinship analysis can advance archaeological interpretation and how archaeology can advance kinship theory.
 
The Archaeology of Kinship supports Ensor’s objectives: to demonstrate the relevance of kinship to major archaeological questions, to describe archaeological methods for kinship analysis independent of ethnological interpretation, to illustrate the use of those techniques with a case study, and to provide specific examples of how diachronic analyses address broader theory. As Ensor shows, archaeological diachronic analyses of kinship are independently possible, necessary, and capable of providing new insights into past cultures and broader anthropological theory. Although it is an old subject in anthropology, The Archaeology of Kinship can offer new and exciting frontiers for inquiry.
 
Kinship research in general—and prehistoric kinship in particular—is rapidly reemerging as a topical subject in anthropology. This book is a timely archaeological contribution to that growing literature otherwise dominated by ethnology.