Sublime Surrender: Male Masochism at the Fin-de-siècle

زمانی که هاینریش هاینه در سال 1848 تخت بیمار خود را رها کرد و به طور تصادفی به موزه لوور رفت تا در مقابل مجسمه الهه زیبایی بیفتد و در نگاه سرد و ترحم انگیزی که به نظر می رسید به بدن سجده دار او انداخته بود، دراز بکشد، او یک نقش تکراری تعریف کرد. به گفته سوزان آر استوارت، نیمه دوم قرن نوزدهم. او با توجه به صدای بدن چروکیده مرد در پای زیبایی، به بررسی گفتمان مردان و درباره مردانی می‌پردازد که بین سال‌های 1870 و 1940 در جهان آلمانی زبان جا افتاده و مردانگی را به‌عنوان و از طریق به حاشیه رانده شدن خود بیان می‌کند. او پیشنهاد می‌کند که مازوخیسم مردانه یک راهبرد شعاری بود که از طریق آن مردان با پذیرش این مفهوم که زخمی و رنج کشیده‌اند (و همیشه بوده‌اند) اقتدار فرهنگی و سیاسی خود را به‌طور متناقضی ابراز می‌کنند.

استوارت از طریق خوانش دقیق آثار لئوپولد فون ساخر مازوخ، ریچارد واگنر و زیگموند فروید، اختلافات خود را نشان داده و توسعه می دهد، در هر مورد نشان می دهد که همان عملی که از طریق آن مردان خود را فدای زنان کردند شامل جوهر سوژه جدید مردانه «عمیقاً توسط روابط قدرت سیاسی و جنسی نفوذ کرده است». سناریوهای مازوخیستی، چه در ادبیات، موسیقی، هنرهای تجسمی، یا تشخیص‌های پزشکی ناخوشایند fin-de-siècle، مرد را به عنوان یکی به نمایش می‌گذارند. همان‌طور که استوارت توضیح می‌دهد، که تسلیم یک نگاه و صدای زیبایی‌شناسانه و وابسته به عشق می‌شود.»