Subarctic Indians and the Fur Trade, 1680-1860

کالین یربری با استفاده از حساب‌های تاجران خز، کاشفان، مقامات و مبلغان، تغییرات عمیقی را که پس از تماس با اروپا بر مردم آتاپاسکا زبان مناطق زیر قطبی کانادا رخ داد، مستند می‌کند. او با انواع و اقسام اسناد تاریخی، دیدگاه مکرر بیان شده مبنی بر وجود تداوم فرهنگی کلی از دوره پیش از تماس تا قرن بیستم را به چالش می کشد.

سپردن به حوزه باستان شناسان قبل از تماس دوره تاریخی که همه مردم منطقه وسیع از حدود 52 شمالی تا لبه تندرا و از خلیج هادسون تا آلاسکا شکارچیان، ماهیگیران و گردآورندگانی بودند که به طور کامل از منابع بومی زندگی می کردند، یربری بر دوره های پیشتاریخی و تاریخی تمرکز می کند. سازگاری‌های بوم‌شناختی و اجتماعی-فرهنگی آتاپاسکان‌ها در طی دو قرن بررسی شده است، زمانی که آنها از تماس غیرمستقیم به وابستگی به پست‌های تجاری خلیج هادسون حرکت کردند. برای نزدیک به صد سال قبل از سال 1769، زمانی که تاجران شرکت نورث وست شروع به برقراری روابط تجاری در قلب قلمرو آتاپاسکان کردند، تماس با اروپایی‌ها تقریباً به طور کامل غیرمستقیم بود و از طریق واسطه‌گری Chipewyan که با حسادت از دسترسی ممتاز آنها به پست‌ها محافظت می‌کردند، انجام می‌شد.

دوره تجارت خز اولیه (1770-1800) بود. مشخصه آن تجارت محلی است که بر روی چند پست متمرکز شده بود که در آن هندی ها به طور همزمان شکارچیان پست، تله گذاران و تاجران و همچنین واسطه ها بودند. اما دوره تجارت رقابتی بعدی قبل از ادغام شرکت های پوست در سال 1821 شاهد نزاع های ویرانگر و خشونت آمیزی بود که اثرات مخربی بر تاجران و بومیان داشت. در این سال ها تغییرات کیفی زیادی در شیوه زندگی بومی ایجاد شد و سیستم بدهی معرفی شد.

در نهایت، در دوره وابستگی پس از معامله، کنترل انحصاری از طریق شکل گیری، آرامش و ثبات را برای جمعیت بومی به ارمغان آورد. باندهای پست تجاری و مهمانی های تله گذاری در منطقه آتاپاسکان و مکنزی. این منظم کردن تجارت و تکثیر کالاهای جدید نشان‌دهنده دگرگونی اساسی بیشتر در روابط تولیدی بومی بود و تجارت را به جای مکملی برای تأمین معیشت بومی به یک ضرورت تبدیل کرد.

با تشریح جزئیات این سلسله تغییرات، سرخپوستان زیربارکتیک و تجارت خز، 1680-1860 درک چگونگی نقش شرکت خلیج هادسون و سپس مقامات دولتی را افزایش دادند که D 08

Using the accounts of fur traders, explorers, officials, and missionaries, Colin Yerbury documents the profound changes that swept over the Athapaskan-speaking people of the Canadian subarctic following European contact. He challenges, with a rich variety of historical documents, the frequently articulated view that there is a general cultural continuity from the pre-contact period to the twentieth century.

Leaving to the domain of the archaeologists the pre-historic period when all the people of the vast area from approximately 52N to the edge of the tundra and from Hudson Bay to Alaska were hunters, fishers, and gatherers subsisting entirely on native resources, Yerbury focuses on the Protohistoric and Historic Periods. The ecological and sociocultural adaptations of the Athapaskans are explored through the two centuries when they moved from indirect contact to dependency on the Hudson Bay trading posts. For nearly one hundred years prior to 1769 when North West Company traders began to establish trading relationships in the heart of Athapaskan territory, contacts with Europeans were almost entirely indirect, conducted through Chipewyan middlement who jealously guarded their privileged access to the posts.

The boundaries of the indirect trade areas fluctuated owing to intertribal rivalries, but generally, the hardships of travel over great distances prevented the Athapaskans from establishing direct contact with the posts. The pattern was only broken by the gradual expansion of the traders themselves into new regions. But, as Yerbury shows, it is a mistake to believe significant sociocultural change only began when posts were established. In fact, technological changes and economic adjustments to facilitate trade had already transformed Athapaskan groups and integrated them into the European commercial system by the opening of the Historic Era.

The Early Fur Trade Period (1770-1800) was characterized by local trade centered on a few posts where Indians were simultaneously post hunters, trappers, and traders as well as middlemen. But the following Competitive Trade Period before the amalgamation of the fur companies in 1821 saw ruinous and violent feuding which had devastating effects on traders and natives alike. During these years there were great qualitative changes in the native way of life and the debt system was introduced.

Finally, in the Trading Post Dependency Period, monopoly control brought peace and stability to the native population through the formation of trading post bands and trapping parties in the Athapaskan and Mackenzie Districts. This regularization of the trade and proliferation of new commodities represented a further basic transformation in native productive relations, making trade a necessity rather than a supplement to furnishing native livelihoods.

By detailing this series of changes, The Subarctic Indians and the Fur Trade, 1680-1860 furthers understanding of how the Hudson's Bay Company and then government officials came to play an increasing role that the D 08