Spinoza and the Philosophy of Love

در اسپینوزا و فلسفه عشق، مایکل استراسر خوانشی جدیدی از اسپینوزا به عنوان فیلسوف عشق ارائه می‌کند، و کسی که تمرکزش را بر خود دارد. به مفهوم اخلاقی واجد شرایط عشق نجیب فکر کرد. استراوسر مفهوم سه گانه عشق را که در اخلاق اسپینوزا یافت می‌شود بررسی می‌کند و استدلال می‌کند که آنچه برای فلسفه اسپینوزا مهم‌تر است، مفهوم واحدی از عشق با محوریت اشرافیت است ( span>amor sive generositas). این تصور فعال از عشق می تواند بر نفرت غلبه کند و مردم را دور هم جمع کند. با قرار دادن فلسفه عشق اسپینوزا در سنت‌های فلسفی یهودی و غربی، استراوسر به همراه اسپینوزا و متفکرانی مانند سعدیا گائون، میمونیدس، لئونه ابرئو، تولیا دآراگونا و رنه دکارت، به بررسی مسائل مربوط به فلسفه عشق می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه اسپینوزا درک ما از کمال‌گرایی عاشقانه را عمیق‌تر می‌کند و چگونه این خوانش از فلسفه عشق اسپینوزا هم به‌عنوان اصلاحی برای خوانش‌های مشکل‌ساز، مانند آنچه در آیزاک باشویس سینگر و امانوئل لویناس یافت می‌شود، و هم به‌عنوان مقابله‌ای با گونه‌گرایی عمل می‌کند. با بررسی دقیق نوشته‌های اسپینوزا، استراوسر نشان می‌دهد که هدف فلسفه او به بهترین وجه عشق به سایر افرادی است که باید به آنها کمک کرد و در دوستی با آنها متحد شد. در نهایت، فلسفه عشق اسپینوزا خواهان اشرافیت جمعی است.