Sophist Kings: Persians as Other in Herodotus

پادشاهان سوفسطایی: ایرانیان به مثابه دیگران قرائتی از تاریخ هرودوت را ارائه می دهد که نشان می دهد ایرانیان به عنوان سوفسطائیان به تصویر کشیده می شوند و فرهنگ ایرانی با یک سوفسطایی آمیخته شده است. ایدئولوژی سوفیستی

ایرانیان به عنوان «دیگری» یونانی در سرتاسر تاریخ هرودوت نقشی تعیین کننده دارند، اما شخصیت پردازی آنها با واقعیت تاریخی بسیار فاصله دارد. در عوض، هرودوت از اولین ظهور آنها در آغاز تاریخ، ایرانیان را در استدلال سوفسطاییان یونانی فعال در آتن اواسط قرن پنجم ماهر معرفی می کند. علاوه بر این، ساخت هرودوت از پادشاه سوفسطایی، که در آن عقل سیاسی در خدمت جاه طلبی های بشری است، برای توضیح الگوی پادشاهی هخامنشی که حکومت آن مبتنی بر دانش الهیاتی از نظم کیهانی و عدالت الهی به عنوان خیر سیاسی است، استفاده می شود. >

این مطالعه اصیل و عمیق نشان می دهد که چگونه ایدئولوژی ای که هرودوت به ایرانیان نسبت می دهد مستقیماً از سوفسطائیان قرن پنجم می آید که استدلال های آنها برای توجیه امپریالیسم آتن خدمت می کرد. این جلد تضاد ایدئولوژیک بین پانهلنیسم و ​​امپریالیسم در یونان معاصر هرودوت را به بازنمایی او از کشمکش گذشته بین آزادی یونان و امپریالیسم ایرانی متصل می کند. با شناسایی یک الگوی جهانی، پادشاهان سوفیست استدلال می کند که هرودوت به آتنیان پیشنهاد می کرد که امپراتوری خود را خیانت به آرمان مشترکی بدانند که توسط آن یونانیان را به پیروزی در جنگ های ایران هدایت کردند.

Sophist Kings: Persians as Other sets forth a reading of Herodotus' Histories that highlights the consistency with which the Persians are depicted as sophists and Persian culture is infused with a sophistic ideology.

The Persians as the Greek 'other' have a crucial role throughout Herodotus' Histories, but their characterisation is far divorced from historical reality. Instead, from their first appearance at the beginning of the Histories, Herodotus presents the Persians as adept in the argumentation of Greek sophists active in mid-5th century Athens. Moreover, Herodotus' construct of the Sophist King, in whom political reason serves human ambition, is used to explain the Achaemenid model of kingship whose rule is grounded in a theological knowledge of cosmic order and of divine justice as the political good.

This original and in-depth study explores how the ideology which Herodotus ascribes to the Persians comes directly from fifth-century sophists whose arguments served to justify Athenian imperialism. The volume connects the ideological conflict between panhellenism and imperialism in Herodotus' contemporary Greece to his representation of the past conflict between Greek freedom and Persian imperialism. Detecting a universal paradigm, Sophist Kings argues that Herodotus was suggesting the Athenians should regard their own empire as a betrayal of the common cause by which they led the Greeks to victory in the Persian wars.