Shall We Continue to Write Histories of Literature

دسته بندی: ادبی
ویرایش:  
نویسندگان: Gumbrecht H.U.  
سری:  
 
ناشر:  
سال نشر:  
تعداد صفحات: 15 
زبان: English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 257 کیلوبایت 

قیمت کتاب (تومان) : 82,000

مقاله. - تاریخ ادبی جدید. — 2008 — دوره 39 — شماره 3 (تابستان) — ص 519-532. DOI: 10.1353/nlh.0.0050. به نظر می رسد عنوان این مقاله بیانگر تکرار چیزی است که من آن را یکی از بدترین عادات در مطالعات ادبی و در علوم انسانی در کل زیرا ممکن است واقعاً شبیه یکی از آن سؤالات خودارجاعی بسیار دراماتیکی باشد که منتقدان دوست دارند بپرسند - با وعده ضمنی رسیدن به اطمینان بخش ترین پاسخ ها، پاسخ های اطمینان بخش، برای بدتر کردن اوضاع، که به نظر می رسد شایستگی آن به لطف این ادعا افزایش می یابد. برای لحظه ای چشم انداز آینده ای نگران کننده را باز کرده است. من مطمئناً می توانم قول بدهم که سؤال من قصد بسیار ساده تری دارد و به دلایل مختلف پیش بینی های بسیار کمتر خوش بینانه ای را ایجاد می کند. در وهله اول، من بر این باورم که علوم انسانی امروزه در یک محیط نهادی، اقتصادی، سیاسی و حتی فرهنگی وجود دارد که در آن برخی سؤالات که قبلاً «به سختی شعاری» بودند، ممکن است پشت سر ما به تبدیل شوند. سوالات کاملا جدی و در واقع تهدید کننده. از این نظر، و ثانیاً، ما دلایل زیادی داریم که به این واقعیت پیش پا افتاده توجه کنیم که همه مؤسسات، از جمله رشته‌های دانشگاهی که در آن مشغول به کار هستیم، شروع تاریخی خود را داشته‌اند و بنابراین به یک تاریخی تاریخی خواهند رسید. یک روز تمام می شود این به طور خاص آشکار است، ثالثاً، در مورد رشته ای مانند رشته ما که منشأ تاریخی آن، همانطور که سعی خواهم کرد نشان دهم، بخصوص نامحتمل بود. به هر حال، چه ما حاضریم آن را در انظار عمومی بپذیریم یا نه، منتقدان ادبی به خوبی می‌دانند که نوع بشر بدون نقد ادبی به راحتی زنده خواهد ماند – و به احتمال زیاد حتی بدون علوم انسانی در کل.

Article. — New Literary History. — 2008 — Volume 39 — Number 3 (Summer) — pp. 519-532. DOI: 10.1353/nlh.0.0050. The title of this essay seems to announce a repetition of what I consider to be one of the worst habits in literary studies and in the humanities at large. For it may indeed look like one of those very dramatic self-referential questions that critics like to ask—with the implicit promise of arriving at the most reassuring answers, reassuring answers, to make things worse, whose merit seems to grow thanks to the pretension of having opened up, for a moment, the vision of a preoccupying future. I can certainly promise that my own question has a much more straightforward intention and will produce much less optimistic predictions—for a variety of reasons. In the first place, I believe that the humanities are subsisting—rather than existing—today in an institutional, economic, political, and even cultural environment where certain questions that used to be “barely rhetorical” may have turned, behind our backs, into perfectly serious and indeed threatening questions. In this sense, and secondly, we have every reason to pay attention to the, in and by itself banal, fact that all institutions, among them the academic disciplines in which we are working, had their historical beginnings and will therefore come to a historical ending one day. This is specifically obvious, thirdly, in the case of a discipline like ours whose historical origin, as I will try to demonstrate, was particularly improbable. After all, whether we are ready to admit it in public or not, literary critics know all too well that humankind would easily survive without literary criticism—and most likely even without the humanities at large.