Salome and the Dance of Writing: Portraits of Mimesis in Literature

ادبیات قدرت بازنمایی خود را چگونه تصور می کند؟ فرانسوا ملتزر با نگاهی به چگونگی ظاهر پرتره - پرتره نقاشی شده، قاب شده - در متون ادبی مختلف تلاش می کند به این سوال پاسخ دهد. پرتره متنی که با سیستم کلامی متن بیگانه و در عین حال تقلیدی از ژست نوشتن است، به معیاری گویا از دیدگاه ادبیات درباره خود، سیاست بازنمایی و قدرت نوشتن تبدیل می‌شود.

خوانش‌های ملتزر. پرتره‌های متنی - در نویسندگان انجیل و هویسمانس، ویرژیل و استاندال، عهد عتیق و آپولیوس، هاتورن و پو، کافکا و روسو، والتر اسکات و خانم دو لافایت- تأثیر متقابل کنترل و براندازی را آشکار می‌کنند: تلاش‌های نوشتاری برای پوشاندن بصری. و محو حسی به نفع "معنا"، در حالی که پرتره، با ادعای خود برای آوردن ابژه طبیعی به "زندگی"، در برابر چنین کنترلی مقاومت می کند و از آن فرار می کند. ملتزر نشان می‌دهد که چگونه این تنش نشان‌دهنده سیاست سرکوب و براندازی است که ذاتی خود عمل بازنمایی است. در سرتاسر، او موضوعات جذابی را مطرح می‌کند و روشن می‌کند: درباره رابطه چاپلوسی با کاریکاتور، ماهیت غیرعادی، رابطه بازنمایی با حافظه و تاریخ، ویژگی خودشیفتگی بازنمایی، و وابستگی متقابل بازنمایی و قدرت.





BR>نوشتن، فکر کردن، صحبت کردن، رویاپردازی، عمل کردن—ملتزر نتیجه می‌گیرد که تا چه حد همه اینها توسط بازنمایی کنترل می‌شوند باید «ناخودآگاه ناخودآگاه» شوند. در پرتره متنی، او لحظه‌ای را مشخص می‌کند که این فرآیند ضروری هر دو است. آشکار و سرکوب شد.