Progressing Science Education: Constructing the Scientific Research Programme into the Contingent Nature of Learning Science

با بررسی یکی از موضوعات اصلی در نظریه آموزش علوم، این جلد بررسی می‌کند که چگونه آموزش علم را می‌توان به عنوان یک فعالیت علمی در یک مفهوم گسترده پسا پوزیتیویستی از علم در نظر گرفت.

بسیاری از دانش‌آموزان، یادگیری علوم را بسیار مشکل‌ساز می‌دانند، فارغ از هر سطحی از تحصیلات که به آن رسیده‌اند. در پایان دهه 1970، رویکرد جدیدی برای مقابله با مشکلات یادگیری در علم ایجاد شد، که از ایده‌هایی از روانشناسی و علوم شناختی استفاده می‌کرد و بر روشی متمرکز بود که دانش‌آموزان دانش جدید را با توجه به ایده‌های موجود خود ایجاد می‌کنند. «ساخت‌گرایی» به پارادایم غالب در تحقیقات آموزش علوم برای دو دهه تبدیل شد و مجموعه گسترده‌ای از ادبیات را به وجود آورد که جنبه‌های ایده‌های یادگیرندگان را در موضوعات مختلف علمی گزارش می‌کرد.

با این حال، سازه‌گرایی ظهور کرد. در معرض آتش سوزی قرار گرفت زیرا مشخص شد که این تحقیق نسخه های فوری و ساده ای را برای آموزش مؤثر علوم ارائه نمی دهد. کل این رویکرد به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت، به ویژه توسط کسانی که آن را دارای گرایش‌های «ضد علم» می‌دانستند.

در این کتاب، از مفهوم برنامه‌های پژوهشی علمی استفاده شده است. توسعه، محدودیت ها و پتانسیل سازنده گرایی را درک کنید. نشان داده شده است که کار ساخت‌گرایی در آموزش علوم در برنامه منسجمی قرار می‌گیرد که احتمالات یادگیری علم را بررسی می‌کند. نویسنده به نقدهای سازنده گرایی فراتر می رود. ارزیابی پیشرفت در این زمینه؛ و راهنمایی برای تحقیقات آتی پیشنهاد می کند. نتیجه‌گیری می‌شود که سازنده‌گرایی پایه‌های یک برنامه تحقیقاتی مترقی را فراهم کرده است که به هدایت تحقیق در یادگیری و آموزش علوم ادامه می‌دهد.

Exploring one of the central themes in science education theory, this volume examines how science education can be considered as a scientific activity within a broad post-positivist notion of science.

Many students find learning science extremely problematic, whatever level of education they have reached. At the end of the 1970s a new approach to tackling learning difficulties in science was developed, drawing on ideas from psychology and cognitive science, and centred on the way students build up new knowledge in reference to their existing ideas. ‘Constructivism’ became the dominant paradigm in science education research for two decades, spawning a vast body of literature reporting aspects of learners’ ideas in different science topics.

However, Constructivism came under fire as it was recognised that the research did not offer immediate and simple prescriptions for effective science teaching. The whole approach was widely criticised, in particular by those who saw it as having ‘anti-science’ leanings.

In this book, the notion of scientific research programmes is used to understand the development, limitations and potential of constructivism. It is shown that constructivist work in science education fits into a coherent programme exploring the contingencies of learning science. The author goes further to address criticisms of constructivism; evaluate progress in the field; and suggest directions for future research. It is concluded that constructivism has provided the foundations for a progressive research programme that continues to guide enquiry into learning and teaching science.