Praxis Internationaler Organisationen - Vertragswandel und völkerrechtlicher Ordnungsrahmen

معاهدات موسس سازمان‌های بین‌المللی در طول زمان دستخوش تغییرات قابل توجهی می‌شوند، حتی اگر متن آنها تغییر نکند. شیوه های سازمانی نقش کلیدی در این امر ایفا می کنند. در حقوق بین‌الملل، این شرایط را می‌توان به رویه بعدی طرفین متعاهد ردیابی کرد - مگر اینکه از حدود تفسیر فراتر رود. ارگان های سازمان های بین المللی چیزی بیش از مجامع کشورهای عضو هستند: الزامات و پیامدهای قانونی عملکرد آنها به ترکیب، صلاحیت ها و فرآیندهای تصمیم گیری آنها بستگی دارد. تجزیه و تحلیل حقوق بین‌الملل مرتبط با مطالعات موردی از رویه سازمان ملل متحد، آژانس‌های تخصصی آن و سازمان‌های منطقه‌ای دنبال می‌شود. به این ترتیب، چارچوب نظارتی برای توسعه بیشتر سازمان های بین المللی به طور سیستماتیک از طریق عمل ارائه می شود - بدون نادیده گرفتن خطرات مشروعیت و حاکمیت قانون.

Die Gründungsverträge Internationaler Organisationen unterliegen im Lauf der Zeit erheblichem Wandel, auch wenn ihr Wortlaut nicht geändert wird. Eine wesentliche Rolle kommt dabei der Praxis der Organisationen zu. Dieser Umstand lässt sich völkerrechtlich auf die Auslegung durch die spätere Übung der Vertragsparteien zurückführen - es sei denn, die Grenzen der Interpretation werden überschritten. Die Organe Internationaler Organisationen sind dabei mehr als bloße Versammlungen der Mitgliedstaaten: Die Voraussetzungen und Rechtsfolgen ihrer Praxis hängen von Zusammensetzung, Kompetenzen und Entscheidungsverfahren ab. Auf eine Analyse des einschlägigen Völkerrechts folgen Fallstudien aus der Praxis der Vereinten Nationen, ihrer Sonderorganisationen und regionaler Organisationen. So wird der Ordnungsrahmen für die Fortentwicklung Internationaler Organisationen durch Praxis systematisch dargestellt - ohne Gefahren für Legitimation und rule of law auszublenden.