Portraying Authorship: Juan Manuel and the Rhetoric of Authority (Toronto Iberic)

به تصویر کشیدن نویسندگی استدلال می کند که نویسنده کاستیلی قرون وسطایی خوان مانوئل یک شخصیت نویسنده به ظاهر مدرن را از تجمع و سنتز نقشهای نویسنده قرون وسطایی به وجود آورد. مطابق با نقش آنها در فرایند کتابفروشی: کاتبان برای حفظ آثار دیگران ، کامپایلرهایی برای ترکیب متون متفاوت به روش های تولیدی ، مفسران برای توضیح آثار مبهم و نویسندگان برای نوشتن کلمات خود ، اعتبار خود را گرفتند. آنیتا ساو با ترکیب تجزیه و تحلیل ادبی با تاریخ کتاب ، نشان می دهد که چگونه خوان مانوئل با اتخاذ هر چهار نقش نویسنده قرون وسطایی ، شخصیت نویسنده خود ، \"دون خوان\" را جعل کرد و از این طریق مزایای اخلاقی هر یک را به دست آورد. هر فصل در به تصویر کشیدن نویسندگی نقش نویسنده متفاوتی را برای نشان دادن چگونگی دون خوان-و دیگران که به نام خود نوشتند ، برجسته می کند-مسئولیت آن نقش را بر عهده گرفت و بلاغت خود را با پروژه ادبی بومی خود تطبیق داد. نویسندگان قرن پانزدهم الگویی برای تقلید ، اما همچنین کاتبان ، ویراستاران و مترجمان متعاقب آن را ترغیب کردند تا وی را به عنوان یک نویسنده فردی به تصویر بکشند. با انجام این کار ، به تصویر کشیدن نویسندگی چگونه مفهوم نویسندگی خوان مانوئل را به او کمک کرد تا در روایت های تاریخ ادبیات اسپانیا به او موقعیت ممتازی را تأمین کند.

Portraying Authorship argues that the medieval Castilian writer Juan Manuel fashioned a seemingly modern authorial persona from the accumulation and synthesis of medieval authorial roles.

In the manuscript culture of medieval Castile and across Latin Europe, writers typically referred to their work in ways that corresponded to their role in the bookmaking process: scribes took credit for preserving the works of others, compilers for combining disparate texts in productive ways, commentators for explaining obscure works, and authors for writing their own words. Combining literary analysis with book history, Anita Savo reveals how Juan Manuel forged his authorial persona, "Don Juan," by adopting all four medieval writerly roles, thereby reaping the ethical benefits of each one. Each chapter in Portraying Authorship highlights a different authorial role to show how Don Juan – and others who wrote in his name – assumed responsibility for that role and adapted its rhetoric to his vernacular literary project.

The book concludes that Don Juan’s authorial self-portrait not only gave the humanist writers of the fifteenth century a model to imitate, but also persuaded subsequent scribes, editors, and translators to portray him as an individual author. In doing so, Portraying Authorship illuminates how Juan Manuel’s concept of authorship helped to secure him a privileged position in narratives of Spanish literary history.