Plant Physiological Ecology: Field methods and instrumentation

قابلیت ارائه حداقل اندازه نسبی از دیافراگم روزنه اولین بار اندکی پس از آن مورد استفاده قرار گرفت (داروین و پرتز، 1911). مؤسسه کارنگی آزمایشگاه تحقیقات بیابان واشنگتن در توسان از سال 1905 تا 1927 اولین تلاش فیزیولوژیست‌های گیاهی و بوم‌شناسان برای انجام تحقیقات تیمی در مورد روابط آبی گیاهان بیابانی بود. اندازه‌گیری‌های استوکر در بیابان‌های آفریقای شمالی و اندونزی (Stocker، 1928، 1935) و توسط Lundegardh (1922) در طبقه‌های زیرین جنگل، تلاش‌های پیشگامی برای درک کنترل‌های محیطی بر روی فتوسنتز در این زمینه بود. در حالی که این اکولوژیست‌های فیزیولوژیکی اولیه، ناظران مشتاق بودند و اغلب فرضیه‌هایی را مطرح می‌کردند که هنوز هم مربوط به امروز هستند، اما به شدت توسط روش‌ها و فناوری‌های موجود برایشان محدود شده بود. اندازه‌گیری‌های آن‌ها فقط تقریب‌های تقریبی از پاسخ‌های واقعی گیاه را ارائه کرد. تجهیزات آزمایشگاهی موجود یا نامناسب بود یا کارکرد آن در شرایط مزرعه بسیار دشوارتر از شرایط آزمایشگاهی بود. فیزیولوژیست‌های آزمایشگاهی به نتایج بی‌اعتماد بودند و اکولوژیست‌ها تا حد زیادی از ارتباط آن متقاعد نشدند. در نتیجه، تا دهه 1950 و 1960 بود که اکولوژی فیزیولوژیکی تجدید حیات فعلی خود را آغاز کرد. در حالی که دلایل این امر پیچیده است، توسعه و استفاده از ابزارهای پیچیده تر مانند آنالیزگر گاز مادون قرمز نقش عمده ای ایفا کرد. علاوه بر این، توسعه ریز هواشناسی منجر به روش‌های جدیدی برای توصیف محیط‌های گیاهی شد.

capable of providing at least a relative measure of stomatal aperture were first used shortly thereafter (Darwin and Pertz, 1911). The Carnegie Institution of Washington's Desert Research Laboratory in Tucson from 1905 to 1927 was the first effort by plant physiologists and ecologists to conduct team research on the water relations of desert plants. Measurements by Stocker in the North African deserts and Indonesia (Stocker, 1928, 1935) and by Lundegardh (1922) in forest understories were pioneering attempts to understand the environmental controls on photosynthesis in the field. While these early physiological ecologists were keen observers and often posed hypotheses still relevant today they were strongly limited by the methods and technologies available to them. Their measurements provided only rough approximations of the actual plant responses. The available laboratory equip­ ment was either unsuited or much more difficult to operate under field than laboratory conditions. Laboratory physiologists distrusted the results and ecologists were largely not persuaded of its relevance. Consequently, it was not until the 1950s and 1960s that physiological ecology began its current resurgence. While the reasons for this are complicated, the development and application of more sophisticated instruments such as the infrared gas analyzer played a major role. In addition, the development of micrometeorology led to new methods of characterizing the plant environments.