Permanent Camp

در 1 ژوئیه 1976، جورج و الیزابت الیسون در حال قدم زدن در غرب شهر برایسون، کارولینای شمالی، در یک یاروی جادویی واقع در پارک ملی کوه‌های دودی بزرگ قرار گرفتند. خانه‌ای کوچک با پنجره‌های زیاد، نهر درخشان، چمنزاری پردرخت و مسیری به سوی جنگلی تاریک داشت. آنها برای تابستان به آنجا نقل مکان کردند و هرگز آنجا را ترک نکردند، و این تصور کفارت را که همه کمپ ها موقتی هستند، نادیده گرفتند. برای نزدیک به چهل سال، این نقطه خلوت سنگ محک آثار آنها به عنوان نویسنده و هنرمند بوده است. این اشعار، روایت‌ها، پرداخت‌ها، یادداشت‌ها و نقاشی‌های مرتبط با یکدیگر، یک کل هنری را در ستایش مناظر بیرونی و درونی که همه ما در آن زندگی می‌کنیم، تشکیل می‌دهند.

Walking west of Bryson City, North Carolina, on July 1, 1976, George and Elizabeth Ellison happened upon a magical cove tucked into Great Smoky Mountains National Park. It held a small house of many windows, a shining creek, a tree-lined meadow and a pathway into a dark forest. They moved in for the summer and never left, defying Kephart's notion that all camps are temporary. For nearly forty years, this secluded spot has been the touchstone of their work as author and artist. These interrelated poems, narratives, renderings, notes and paintings form an artistic whole in praise of the outer and inner landscapes within which we all reside.