Peritoneal Carcinomatosis: Drugs and Diseases

کارسینوماتوز صفاقی بر تصویر بالینی بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان‌های دستگاه گوارش، زنان و اورولوژی غالب است. برای بسیاری از آنها اثرات مخرب آن مستقیماً به مرگ آنها کمک می کند. اکثر پزشکان کارسینوماتوز صفاقی را یک بیماری متاستاتیک غیر قابل درمان می دانند و درمان تسکینی را انجام می دهند که به جراحی محدود و شیمی درمانی سیستمیک محدود می شود. برخلاف این دیدگاه، پل شوگربیکر و همکارانش رویکرد خود را بر این مفهوم استوار می‌کنند که کارسینوماتوز صفاقی نشان‌دهنده گسترش تومور منطقه‌ای است، که از نظر تأثیر آن بر درمان و پیش‌آگهی مشابه متاستاز غدد لنفاوی در سایر بدخیمی‌ها است. این مفهوم بر ارزش کنترل منطقه ای تومور، به عنوان یک اقدام بالقوه درمانی، تأکید می کند. در این کتاب ترکیبی از کاهش سیتودرمانی تهاجمی و شیمی درمانی داخل صفاقی برای کنترل کارسینوماتوز صفاقی به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفته است. اساس این رویکرد مشاهده این است که اکثر سلول های سرطانی فقط مقاومت نسبی در برابر داروهای رایج در دسترس نشان می دهند که می توان با افزایش کافی غلظت دارو در بافت تومور بر آن غلبه کرد. پس از تحویل داخل صفاقی، داروها در چند لایه سلولی سطحی به غلظت بالایی در بافت می‌رسند، در حالی که غلظت پلاسما زیر سطوح سمی باقی می‌ماند. بنابراین، بیمارانی که پس از سیتوریداکشن فقط تومور باقیمانده محدودی در سطح صفاق دارند، ممکن است از شیمی درمانی داخل صفاقی بهره مند شوند.

Peritoneal carcinomatosis dominates the clinical picture of many patients with gastrointestinal, gynecological and urological cancers. For many of them its dev­ astating effects contribute directly to their death. Most clinicians consider peritoneal carcinomatosis an incurable metastatic disease and give palliative treatment, re­ stricted to limited surgery and systemic chemotherapy. Contrary to this view, Paul Sugarbaker and his collegues base their approach on the concept that peritoneal carcinomatosis represents regional tumor spread, similar in its impact on treatment and prognosis to that of lymph node metastases in other malignancies. This concept emphasises the value of regional tumor control, as a potentially curative measure. In this book the combination of aggressive cytoreduction and intraperitoneal chemotherapy to control peritoneal carcinomatosis is extensively explored. Basic to this approach is the observation that most cancer cells show only relative resistence against commonly available drugs, which can be overcome by a sufficient increase of drug concentrations in tumor tissue. After intraperitoneal delivery, drugs will reach high tissue concentrations in the superficial few cell layers, while plasma concentrations will remain below toxic levels. Patients with only limited residual tumor at the peritoneal surface after cytoreduction may therefore benefit from intraperitoneal chemotherapy.