Neuroimmunology

عصب‌ایمونولوژی را می‌توان به‌عنوان کاربرد روش‌های ایمونولوژیک برای مشکلات نوروبیولوژی تعریف کرد، اما چنین تعریفی آنقدر جامع است که مفید نیست. این یک رشته دقیقاً محدود نیست، اما به نظر می رسد در ابتدا به سه حوزه اصلی فعالیت اشاره کنیم. یکی از استفاده های نسبتاً اولیه این اصطلاح در ارتباط با مطالعات مربوط به پاسخ ایمنی به آنتی ژن ها در سیستم عصبی بود. این شامل موضوعاتی مانند خودایمنی در سیستم های عصبی مرکزی و محیطی، پاسخ به تومورهای عصبی یا عفونت های ویروسی و آسیب شناسی ایمنی چنین فرآیندهایی است. اگرچه در خط مقدم مشغله فعلی مد روز با نوروایمونولوژی نیست، این حوزه همچنان از دیدگاه بالینی و اساسی، حیاتی و جالب است. دومین حوزه بسیار فعال، بهره برداری از آنتی بادی ها برای شناسایی اجزای مشخص سلول های عصبی، و به ویژه مولکول هایی است که به عنوان انتقال دهنده های عصبی، در سنتز و تجزیه فرستنده، و به عنوان گیرنده های سیناپسی دخیل هستند. تشخیص ایمونوهیستوشیمی این آنتی ژن ها به بینش های جدیدی در مورد سازماندهی عملکردی سیستم عصبی منجر شده است و ارجاع به چنین مطالعاتی تقریباً برای بحث در مورد اکثر سیناپس های مرکزی و محیطی ضروری است.

Neuroimmunology could be defined as the application of immunological methods to problems in neurobiology but such a definition is so all­ encompassing as to be unhelpful. It is not a precisely circumscribed discipline but it seems worthwhile at the outset to point to three of the major areas of activity. One rather early use of the term was in connection with studies on the immune response to antigens in the nervous system. This includes topics such as autoimmunity in the central and peripheral nervous sys­ tems, the response to neural tumors or viral infections, and the im­ munopathology of such processes. Although not at the forefront of the currently fashionable preoccupation with neuroimmunology, this area continues to be a vital and interesting one from both clinical and basic perspectives. A second very active area is the exploitation of antibodies to iden­ tified components of neural cells, and in particular to those molecules involved as neurotransmitters, in transmitter synthesis and breakdown, and as synaptic receptors. The immunohistochemical detection of these antigens has led to new insights into the functional organization of the nervous system, and reference to such studies is almost a sz'ne qua non for discussions of most central and peripheral synapses.