Myocardial Infarction: Measurement and Intervention

بیمارانی که در حال حاضر انفارکتوس حاد میوکارد را تجربه می‌کنند، ذینفعان اطلاعات جمع‌آوری‌شده در طی 80 سال از توصیف این پدیده بالینی و 20 سال پس از معرفی درمان در بخش‌های مراقبت‌های عروق کرونر هستند. پزشکان توانایی به حداقل رساندن مرگ و میر در بیمارستان را به دلیل اختلالات ریتم به دست آورده اند و بینشی در مورد اهمیت بهینه سازی فشار پر شدن بطن چپ و مقاومت خروجی در مدیریت نارسایی شماره گیری میوکار به دست آورده اند. درک پاتوفیزیولوژی انفارکتوس حاد میوکارد به اندازه کافی بالغ شده است به طوری که اکنون می توان بررسی کرد که آیا انفارکتوس باید به یک اندازه از پیش تعیین شده تکامل یابد یا اینکه آیا می توان با اجرای یک یا چند استراتژی بالینی امکان پذیر اندازه را محدود کرد. به طور همزمان، مشخص شده است که بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد آنطور که قبلاً تصور می شد «شکننده» نیستند و ممکن است تحت روش هایی مانند آنژیوگرافی عروق کرونر و جراحی بای پس عروق کرونر با خطرات قابل قبولی قرار گیرند. کارآزمایی‌های بالینی در حال حاضر برای ارزیابی مزایای احتمالی مداخلات مختلف برای محدود کردن اندازه انفارکتوس میوکارد در حال انجام است. نتایج این مطالعات ممکن است برای تدوین استراتژی‌هایی برای مراقبت بالینی بیماران آینده مورد استفاده قرار گیرد. اگر نتایج مثبت باشد، بیمارستان‌های محلی ممکن است تحت تغییرات گسترده‌تر از آنچه در هنگام تأسیس واحدهای مراقبت‌های عروق کرونر نیاز است، شوند. اگر مداخلات ثابت نشوند که مزایای قابل توجهی را در طول طبیعت ارائه می دهند، ممکن است مفاهیم فعلی مراقبت از عروق کرونر حفظ شود. با این حال، چنین نتایجی فقط به اندازه تکنیک های مورد استفاده برای اندازه گیری اندازه انفارکتوس معتبر خواهد بود.

Patients currently experiencing acute myocardial infarcts are the beneficiaries of information gathered during the 80 years since this clinical phenomenon was described and the 20 years since treatment in coronary care units was introduced. Physicians have gained the ability to minimize inhospital mortality from rhythm disturbances and have gained insight into the importance of optimizing both left ventricular fIlling pressure and outflow resistance in the management of myocar­ dial failure. Understanding of the pathophysiology of acute myocardial infarcts has matured sufficiently so that now it is possible to consider whether an infarct must evolve to a predetermined size or whether the size could be limited by implementing one or more clinically feasible strategies. Concurrently, it has become evident that patients with acute infarcts are not as 'fragile' as previously supposed, and that they may undergo procedures such as coronary angiography and coronary bypass surgery with acceptable risks. Clinical trials are currently in progress to assess the possible benefit of various interventions for limiting myocardial infarct size. The outcome of these studies may be used to formulate strategies for clinical care of future patients. If the results are positive, community hospitals may undergo changes even more exten­ sive than those required when they established coronary care units. If the inter­ ventions are not proven to provide significant advantages over the course of nature, the current concepts of coronary care may be retained. However, such conclusions will be only as valid as the techniques used to measure infarct size.