Max Weber und Friedrich Albert Lange: Rezeption und Innovation

بیارن یاکوبسن این سوال را مطرح می‌کند که ماکس وبر جوان متعلق به کدام سنت تفکر است. بر اساس ارجاعات مستقیم منبع و بر اساس رویکرد تطبیقی ​​ساختارهای استدلال محوری وبر با کار فردریش آلبرت لانگ «نئوکانتی اولیه»، مشخص می شود که انگیزه های علمی فلسفی و اجتماعی او ثابت می شود. اساسی. در نتیجه، انتساب وبر به فلسفه ارزش H. Rickert به پس‌زمینه می‌رود. تنها در پرتو تأملات F. A. Lange است که مطالعات ماکس وبر در مورد باستان، تعریف او از نوع ایده آل و درک او از علیت وضوح و عمق خاصی پیدا می کند. نشان داده شده است که این تصور مشترک که ما هرگز با وبر به پایان نخواهیم رسید به دلیل دستیابی به یک موقعیت ممتاز است: فراتر از جایگزین عقیم "هرمنوتیک یا پوزیتیویسم". برای مدت طولانی، حوزه ارزش دارای اولویت برابر با توصیف علمی \"جهان\" بود. اما فقط وبر پیامدهای تنش آشتی ناپذیر بین این حوزه ها را، در علم و اخلاق، روشن کرد. با انجام این کار، او به بینش هایی رسید که به سختی موضوعیت خود را از دست داده اند یا به سادگی توسط نظریه های پیش نویس مد روز نادیده گرفته می شوند.

Bjarne Jacobsen diskutiert die Frage, in welcher Denktradition der junge Max Weber steht. Anhand direkter Quellenbezüge sowie auf der Basis der vergleichenden Betrachtungsweise zentraler Argumentationsstrukturen Webers mit dem Werk des "frühen Neukantianers" Friedrich Albert Lange wird deutlich, daß sich dessen philosophische und sozialwissenschaftliche Anstöße als grundlegend erweisen. Die Zuordnung Webers zur Wertphilosophie H. Rickerts rückt dadurch in den Hintergrund. Erst im Licht der Reflexionen F. A. Langes gewinnen Max Webers Studien zur Antike, seine Definition des Idealtypus, aber auch sein Kausalitätsverständis besondere Klarheit und Tiefenschärfe. Es wird demonstriert, daß die weit geteilte Auffassung, daß wir mit Weber nie fertig sein werden, dem Erlangen einer privilegierten Position zuzuschreiben ist: oberhalb der sterilen Alternative "Hermeneutik oder Positivismus". Schon Lange bestand auf der Gleichrangigkeit der Wertsphäre mit der naturwissen-schaftlich beschriebenen "Welt". Aber erst Weber durchleuchtete, die Konsequenzen der nie zu ver-söhnenden Spannung zwischen diesen Sphären, in der Wissenschaft wie in der Ethik. Dabei ist er zu Einsichten vorgestoßen, die an Aktualität kaum eingebüßt haben bzw. von modischen Theorieentwürfen einfach ignoriert werden.