Mammalian Cell Culture: The Use of Serum-Free Hormone-Supplemented Media

مزایای بدست آوردن یک محیط کاملاً تعریف شده برای رشد سلولها در شرایط آزمایشگاهی در اوایل تاریخ کشت سلولی شناخته شد (لوئیس و لوئیس، 1911). علاقه مداوم به نیازهای تغذیه‌ای سلول‌ها در شرایط آزمایشگاهی و ارائه یک محیط بهینه برای سلول‌ها منجر به توسعه مخلوط‌های مغذی پیچیده‌ای شد که امروزه در بسیاری از رسانه‌ها موجود است (Waymouth, 1972; Ham, 1965). با این حال، سرم جزء ضروری محیط برای رشد بیشتر انواع سلول در کشت باقی ماند. این سوال که چه عاملی (یا فاکتورهایی) در سرم برای رشد و بقای سلول ضروری است، برای چندین دهه بی پاسخ ماند. در ابتدا، آزمایش‌هایی برای خالص‌سازی «جزء فعال» سرم برای رشد سلول‌ها در کشت طراحی شد. این آزمایشات فتوئین (فیشر و همکاران، 1958) و فعالیت شبه انسولین غیرقابل سرکوب (Temin et at.، 1972) را به عنوان اجزای مهم سرم شناسایی کردند. با این حال، پیچیدگی سرم و سطوح بسیار پایین اجزای فعال در سرم مانع از پیشرفت در شناسایی و جداسازی فاکتورهای سرمی شد.

The advantages of obtaining a completely defined environment for the growth of cells in vitro were recognized very early in the history of cell culture (Lewis and Lewis, 1911). Continued interest in the nutritional requirements of cells in vitro and in providing an optimal environment for cells led to the development of the complex nutrient mixtures available today in many media (Waymouth, 1972; Ham, 1965). However, serum remained an essential component of medium for the growth of most cell types in culture. The question of what factor (or factors) in serum was essential for cell growth and survival remained unanswered for several decades. Initially, experiments were designed to purify the "active component" of serum for the growth of cells in culture. These experiments identified fetuin (Fisher et at., 1958) and nonsuppressible insulinlike activity (Temin et at., 1972) as important components of serum. However, the complexity of serum and the very low levels of active components in serum hindered progress in identi­ fying and isolating serum factors.