Lectures on Schumpeterian Economics: Schumpeter Centenary Memorial Lectures, Graz 1983

سر جان هیکس، برنده جایزه نوبل، ربع سوم قرن بیستم را با دلایل موجهی عصر کینز نامیده است. اما اگر تنها تعداد معدودی از دانشمندان با استعداد، بحران اقتصاد کینزی را قبل از سال 1975 پیش‌بینی کرده بودند، این سال حداقل نشان‌دهنده افسون‌کردن نهایی اقتصاد کینزی بود. سیاست اقتصادی کینزی برای مقابله با چالش‌های اقتصادی اواخر دهه هفتاد ناکارآمد بود: بیکاری، تورم، و رکود رشد اقتصادی. دولت‌های نگران‌شده از جعبه کینزی پاندورا به درمان‌های شدیدتر و شدیدتری متوسل شدند. اما تنها چیزی که آنها به دست آوردند ایجاد مشکلات اضافی بود که وضعیت را بیش از پیش تشدید کرد: افزایش بدهی عمومی، کسری فوق العاده تراز پرداخت ها و بی ثباتی اقتصادی. تا همین اواخر این بحث مطرح می شد که سرمایه داری تنها می توانست «در چادر اکسیژن کسری دولت 2 میلیارد خرج کند» زنده بماند. اما از اواسط دهه هفتاد به ثبت رسیده است که این چادر اکسیژن کینزی است که شرمندگی کنونی اقتصادهای سرمایه داری را به وجود آورده است. بدبختی اقتصادی کنونی تقریباً در تمام کشورهای غربی منجر به ناآرامی قابل توجهی در حرفه اقتصاد شده است. تا حدودی یادآور دهه سی، جست‌وجوی تب‌آلود برای جایگزین‌هایی برای دکترین اقتصادی غالب اما ناکافی آغاز شده است. در میان نامزدهایی که قرار است بررسی شوند، اقتصاد شومپیتری جایگاه برجسته ای دارد.

Nobel laureate Sir John Hicks has with good reason called the third quarter of the 1 twentieth century the age of Keynes • Sir John nevertheless diagnosed a crisis of Keynesian economics even before this period had expired. But if only a few gifted scholars had foreseen the crisis of Keynesian economics before 1975, this year at least marked the ultimate disenchantment of Keynesian economics. Keynesian economic policy proved ineffective to cope with the economic challenges of the late seventies: unemployment, inflation, and stagnation of economic growth. Alarmed governments resorted to more and more intense remedies out of the Keynesian box of Pandora. But all they got was the creation of additional difficulties, aggravating the situation still more: soaring public debt, extraordinary balance-of-payments deficits, and economic instability. It had been argued until quite recently that capi­ talism could have survived only "in the oxygen tent of government deficit spend­ 2 ing ". But it has become patent since the mid-seventies that it is first and foremost the Keynesian oxygen tent that has produced the present embarrassment of capital­ ist economies. The present economic malaise in nearly all Western countries has accordingly led to considerable unrest in the economics profession. Somewhat reminiscent of the thirties, a feverish search for alternatives to the prevailing but insufficient econ­ omic doctrine has begun. Among the candidates to be screened, Schumpeterian economics takes a prominent place.