Justice and the Critique of Pure Psychology

فلسفه علم تجربه گرایانه از نوعی که حقیقت را از طریق روش و یکپارچگی علم نوید می داد، اکنون در آشفتگی قرار دارد. بحث بر سر نامعین بودن زبان نظری، ناکافی بودن استقرا، قیاس ناپذیری تجربی نظریه های رقیب، امکان یا عدم امکان پیشرفت علمی، و کاربرد فرانظریه و روش های علوم طبیعی برای مشکلات کنش انسانی باعث از بین رفتن اعتماد شده است. . همان طور که معمولاً گفته می شود، فلسفه علم اکنون در مرحله «پسامپیریستی» است. این مرحله ای است که با اختلاف نظر شدید بر سر امکان دانش علمی مبتنی بر تجربی مشخص می شود. از آنجا که مفروضات جهت‌گیری روان‌شناسی سنتی عمدتاً از برنامه تجربی‌گرایی منطقی اولیه برای علم نشأت می‌گرفتند، زوال عمومی اعتماد در سطح فلسفی به ناچار پیامدهایی در روان‌شناسی داشت. جوشش گسترده‌ای که در دهه گذشته در روان‌شناسی اجتماعی رخ داده است و اغلب «بحران در روان‌شناسی اجتماعی» نامیده می‌شود، باید به درستی در این زمینه نگریست. و در مواردی که انتقاد از صنعت سنتی به جز دلایل فلسفی آغاز شده است، دیگر پاسخ‌های تجربی منطقی سنتی پایدار یافت نمی‌شود. در واقع، علم روان‌شناسی دیگر بر پایه‌ی فرانظری محکمی تکیه نمی‌کند و آینده تا حد زیادی در تعادل باقی می‌ماند. در این دوره حساس جستجو و ارزیابی مجدد، صداهای کمی وجود دارند که از نظر اهمیت با ادوارد سامپسون برابری کنند.

Empiricist philosophy of science of the kind that promised truth through method and a unification of science now lies in disarray. Arguments over the indeterminancy of theoretical language, the inadequacy of induction, the empirical incommensurability of competing theories, the possibility or im­ possibility of scientific progress, and the applicability of natural science metatheory and methods to problems of human action have allIed to a loss in confidence. As it is commonly said, the philosophy of science is now in a "postempiricist" phase. It is a phase marked by heated disagreement over the possibility of empirically grounded scientific knowledge. Because the orienting assumptions of traditional psychology had been largely derived from the early logical empiricist program for science, the general deteriora­ tion in confidence at the philosophic level was inevitably to have repercus­ sions within psychology. The extensive ferment that has occurred within so­ cial psychology over the past decade, often termed "the crisis in social psychology," must properly be viewed within this context. And, in cases where criticisms of the traditional craft have been initiated on other than philosophical grounds, traditional logical empiricist answers have no longer been found sustaining. In effect, the science of psychology no longer rests on a firm metatheoretical base, and the future remains very much in the bal­ ance. Within this critical period of search and reappraisal, there are few voices that equal in significance that of Edward Sampson.