دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: Martin Heidegger
سری: Bibliothèque de Philosophie
ISBN (شابک) : 2070123162, 9782070123162
ناشر: Gallimard
سال نشر: 2009
تعداد صفحات: 214
زبان: French
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 26 مگابایت
در صورت تبدیل فایل کتاب Interprétation de la Deuxième considération intempestive de Nietzsche به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب تفسیر دومین ملاحظه نابهنگام نیچه نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
نیچه در دومین بررسی نابهنگام می نویسد، انسان می گوید «به یاد می آورم» و به حیوانی حسادت می کند که فوراً فراموش می کند و هر لحظه را واقعاً می میرد، دوباره در مه و شب می افتد و در «هرگز» می میرد. اساساً انسانی که نیچه در اینجا از او صحبت می کند و تفاوت او با حیوان چیست، این سؤالی است که زیربنای توضیحی است که هایدگر در اینجا با سلف خود تلاش می کند. آیا میتوان انسان را به سادگی «حیوانی که هنوز ثابت نشده» در نظر گرفت، که اساساً فقط تعریف قدیمی منشأ ارسطویی انسان به عنوان «حیوان عقلانی» را تکرار میکند؟ یا برعکس، آیا باید آن را به عنوان دازاین تصور کرد، به عنوان تنها موجودی که در وجود خود، هستی را می شنود، که به منزله قرار دادن آن در فاصله بی نهایت از حیوان، جدا کردن آن از آن با شکافی مهیب است؟ ? این سمینار که در طول ترم زمستان 1938-1939 در دانشگاه فریبورگ-آن-بریسگائو برگزار شد، از طریق مسئله تمایز انسان و حیوان، تفسیر جدیدی از دومین ملاحظه نابهنگام نیچه را پیشنهاد می کند: از سودمندی و مضرات تاریخ برای زندگی این پیشفرضهای متافیزیکی «زیستشناسی» نیچه را روشن میکند. به این ترتیب، این سمینار، که بخشی از سلسله دروس عمده ای است که هایدگر از اواسط دهه 1930 در مورد نیچه گذرانده است، از اراده به قدرت به عنوان یک هنر تا نیهیلیسم اروپایی، نمایانگر لحظه ای اساسی از گفت وگو است که هایدگر هرگز از انجام آن دست نکشید. دنبال کسی که فکرش در نگاهش تاریخ فراموشی هستی را کامل و کامل می کند.
L’homme, écrit Nietzsche dans la Deuxième considération intempestive, dit "Je me souviens" et il envie l’animal qui oublie aussitôt et voit chaque instant mourir véritablement, retomber dans la brume et dans la nuit, et s’éteindre à jamais. Qui est au fond l’homme dont parle ici Nietzsche et en quoi il se différencie de l’animal, telle est la question qui sous-tend l’explication que tente ici Heidegger avec son prédécesseur. Peut-on simplement considérer l’homme comme "l'animal non encore fixé", ce qui ne fait au fond que reprendre la vieille définition d’origine aristotélicienne de l’homme comme "animal rationnel" ? Ou faut-il le penser au contraire comme Dasein, comme le seul être qui, dans son être, entend l’être, ce qui revient à le situer à une distance infinie de l’animal, à l’en séparer par un gouffre abyssal ? Tenu pendant le semestre d’hiver 1938-1939 à l’université de Fribourg-en-Brisgau, ce séminaire propose, à travers la question de la différenciation de l’homme et de l’animal, une interprétation renouvelée de la Deuxième considération intempestive de Nietzsche : De l’utilité et des inconvénients de l’histoire pour la vie. » Il met en lumière les présupposés métaphysiques du » biologisme » nietzschéen. A ce titre, ce séminaire, qui vient s’inscrire dans la série des grands cours que Heidegger a professés sur Nietzsche à partir du milieu des années 1930, depuis La volonté de puissance en tant qu’art jusqu’au Nihilisme européen, représente un moment essentiel du dialogue que Heidegger n’a cessé de poursuivre avec celui dont, à ses yeux, la pensée achève et accomplit l’histoire de l’oubli de l’être.