International Conference on Residual Stresses: ICRS2

تنش‌های پسماند همیشه در مواد زمانی که تولید می‌شوند، یا زمانی که در حین استفاده دچار تغییر شکل پلاستیکی غیریکنواخت می‌شوند، وارد می‌شوند. بنابراین شرایطی که می تواند باعث ایجاد تنش های پسماند شود بسیار زیاد است. تنش‌های پسماند در همه مواد وجود دارد و بسته به توزیع آن‌ها می‌تواند نقش مفیدی داشته باشد (مثلاً تنش سطحی فشاری) یا اثر فاجعه‌باری به‌ویژه بر رفتار خستگی و خواص خوردگی داشته باشد. موضوع تنش‌های پسماند در حدود سال 1970 با توسعه روش‌هایی برای اندازه‌گیری تغییر شکل‌های ماکروسکوپی در حین ماشینکاری مواد یا در مقیاس اتمی توسط پراش پرتو ایکس شکل گرفت. این تکنیک ها در 20 سال گذشته پیشرفت قابل توجهی داشته اند. جلسات سازماندهی شده در چندین کشور (آلمان، فرانسه، ژاپن و غیره) تا حد زیادی به این پیشرفت کمک کرده است، به کمک مبادلات متعدد اطلاعات و دانش که آنها را به وجود آورده است. مطالعات مربوط به تشکیل تنش‌های پسماند آهسته‌تر آغاز شد، اما با ظهور مدل‌های واقعی‌تر رفتار مواد و با دسترسی به کدهای قوی‌تر برای محاسبات عددی پیشرفت کردند. دو نشست متوالی برای بحث در مورد این موضوع در اروپا برگزار شده است. اولین دوره که در سال 1982 در نانسی (فرانسه) برگزار شد، شامل 30 شرکت کننده از 5 کشور بود. دومین دوره در سال 1984 در لینکوپینگ (سوئد) با 80 شرکت کننده از 16 ملیت برگزار شد. تصمیم گرفته شد که اولین کنفرانس بین المللی، ICRS، برای رسیدگی به تمام جنبه های مشکل برگزار شود. در سال 1986 در Garmisch-Partenkirschen (FRG) برگزار شد، مجمعی متشکل از 300 شرکت کننده از 21 کشور بود.

Residual stresses are always introduced in materials when they are produced, or when they undergo non-uniform plastic deformation during use. The circumstances that can cause residual stresses are therefore numerous. Residual stresses exist in all materials and, depending on their distribution, can playa beneficial role (for example, compressive surface stress) or have a catastrophic effect, especially on fatigue behaviour and corrosion properties. The subject of residual stresses took form around 1970 with the development of methods to measure macroscopic deformations during the machining of materials or on an atomic scale by X-ray diffraction. These techniques have made considerable progress in the last 20 years. The meetings organized in several countries (Germany, France, Japan, etc. ) have largely contributed to this progress, aided by the numerous exchanges of information and knowledge to which they have given rise. Studies of the formation of residual stresses began more slowly, but have progressed with the emergence of increasingly realistic models of materials behaviour and with access to ever more powerful codes for numerical calculations. Two successive meetings for discussing this topic have been held in Europe. The first, held in 1982 in Nancy (France), consisted of 30 participants from 5 countries. The second was held in Linkoping (Sweden) in 1984, with 80 participants of 16 nationalities. It was decided to hold a first International Conference, ICRS, to address all aspects of the problem. Held in 1986 in Garmisch-Partenkirschen (FRG), it was an assembly of neady 300 participants from 21 countries.