Interferon: The Dawn of Recombinant Protein Drugs

چهل سال اینترفرون من می خواهم این مقدمه کوتاه را به خاطره آلیک آیزاکس (1921-1967) و به یاد سر کریستوفر اندروز (1896-1988) تقدیم کنم. بگذارید به بیش از 40 سال قبل برگردیم. در سال 1956 آیزاکس مسئول مرکز آنفولانزای Wodd بود. اندروز رئیس بخش باکتری شناسی و ویروس شناسی و معاون مدیر موسسه ملی تحقیقات پزشکی در لندن بود. هنگامی که محققان با پدیده ای به ظاهر جدید روبرو می شوند، به راحتی می توان به طرح های قبلی دست یافت. این توضیحات به دو دسته کلی تقسیم می شوند: پدیده مورد بحث یا به دلیل چیزی است یا به دلیل فقدان چیزی. من به خاطر شیوه ابتدایی بیان این مطلب عذرخواهی می کنم، اما می خواهم سه مثال را که در طول 100 سال پراکنده شده اند، از آنچه منظورم است، بیان کنم. مثال اول: در سال 1880 میکروبیولوژیست بزرگ فرانسوی لوئی پاستور در کار بر روی وبا مرغ شرکت داشت. مشاهدات زیر او را شگفت زده کرد: اگر آب مرغ مناسبی با باکتری تلقیح می شد، ارگانیسم به شدت رشد می کرد و مایع تبدیل به آب می شد. اگر او اکنون مایع را از طریق ته نشینی یا فیلتراسیون از قسمت عمده موجودات آزاد کند و دوباره آن را با همان باکتری تلقیح کند، رشدی رخ نداده است.