دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: Ian Bogost
سری:
ISBN (شابک) : 0816699127, 9780816699124
ناشر: Univ Of Minnesota Press
سال نشر: 2015
تعداد صفحات: 208
زبان: English
فرمت فایل : AZW3 (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 372 Kb
در صورت تبدیل فایل کتاب How to Talk about Videogames به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب چگونه در مورد بازی های ویدیویی صحبت کنیم نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
بازی های ویدیویی! آیا آنها رسانه قرن بیست و یکم نیستند؟ سینمای
جدید؟ آپوتئوز هنر و سرگرمی، تحقق gesamtkunstwerk واگنری؟ پیروزی
نهایی تعامل بر انفعال؟ نه، احتمالا نه. بازی ها بخشی از هنر و
بخشی لوازم خانگی، بخشی تابلو و بخشی توستر هستند. در چگونه در
مورد بازی های ویدیویی صحبت کنیم، یان بوگوست منتقد برجسته
این تناقض را بیشتر از هر نویسنده دیگری تا به امروز بررسی می
کند.
کاوش در بازی های محبوب و آشنا مانند Flappy Bird , Mirror's
Edge, Mario Kart, Scribblenauts, Ms. Pac-Man, FarmVille, Candy
Crush Saga, Bully, Medal of Honor, Madden NFLو موارد دیگر،
Bogost معتقد است که بازی های ویدیویی به همان اندازه که شبیه به
لوازم خانگی هستند. هنر و رسانه ما بازیها را مانند فیلمها،
رمانها و نقاشیها تماشا نمیکنیم یا نمیخوانیم، و آنها را
طوری اجرا نمیکنیم که ممکن است رقصیم یا فوتبال یا فریزبی بازی
کنیم. در عوض، ما با بازیها کاری را انجام میدهیم. بازیها
دستگاههایی هستند که ما کار میکنیم، بنابراین نقد بازی هم ارز
فرهنگی جدی است و هم تقلید از خود. این در مورد این است که بدانیم
یک بازی به چه معناست که به همان شکلی عمل می کند و سپس با نحوه
عملکرد آن طوری رفتار کنیم که انگار معقول است، در حالی که می
دانیم اینطور نیست.
با توجه به اینکه اصطلاح
زمانی که انتقاد از بازیها او را مضحک دانست، بوگوست مشاهده
میکند که این ایده، که خیلی جدی گرفته میشود، خطر بالکان کردن
بازیهای نوشتن از بقیه فرهنگها را به دنبال دارد و آن را از
«رودخانهها و مزارعی» که آن را حفظ میکنند جدا میکند. به همان
اندازه که ضروری است، او خواستار پیگیری آن در این روحیه است:
"خدایا ما را از آینده ای که منتقدان بازی هستند، نجات دهد، مانند
زامبی هایی که در موضوعات مطالعه ما چروک می شوند."
Videogames! Aren’t they the medium of the twenty-first century?
The new cinema? The apotheosis of art and entertainment, the
realization of Wagnerian gesamtkunstwerk? The final victory of
interaction over passivity? No, probably not. Games are part
art and part appliance, part tableau and part toaster. In
How to Talk about Videogames, leading critic Ian Bogost
explores this paradox more thoroughly than any other author to
date.
Delving into popular, familiar games like Flappy Bird,
Mirror’s Edge, Mario Kart, Scribblenauts, Ms. Pac-Man,
FarmVille, Candy Crush Saga, Bully, Medal of Honor, Madden
NFL, and more, Bogost posits that videogames are as much
like appliances as they are like art and media. We don’t watch
or read games like we do films and novels and paintings, nor do
we perform them like we might dance or play football or
Frisbee. Rather, we do something in-between with games. Games
are devices we operate, so game critique is both serious
cultural currency and self-parody. It is about figuring out
what it means that a game works the way it does and then
treating the way it works as if it were reasonable, when we
know it isn’t.
Noting that the term games criticism once struck him as
preposterous, Bogost observes that the idea, taken too
seriously, risks balkanizing games writing from the rest of
culture, severing it from the “rivers and fields” that sustain
it. As essential as it is, he calls for its pursuit to unfold
in this spirit: “God save us from a future of games critics,
gnawing on scraps like the zombies that fester in our objects
of study.”