Guillaume de Machaut: Secretary, Poet, Musician

به یکباره یک دبیر سلطنتی ، یک شاعر و آهنگساز ، Guillaume de Machaut یکی از پروتئین ترین و خلاق ترین چهره های اواخر قرون وسطی بود. الیزابت اوا لیچ به جای تمرکز روی یک رشته از حرفه ای قابل توجه خود ، کتابی به ما می دهد که شامل تمام جنبه های کار او می شود و آن را در یک نور متمایز بین رشته ای روشن می کند. نویسنده تصویری جامع از هنری ماچوت ارائه می دهد ، شواهد مستند در مورد زندگی خود را بررسی می کند ، برنامه های مختلفی را که توسط رشته های علمی مدرن در کشف مجدد خود و استفاده از قسمت های خاص از خروجی خود دنبال می شود ، ترسیم می کند ، و DELINEATES ارائه شاعرانه و مادی خود از شخصیت نویسندگی خود.\n

Leach با مضامین اصلی شاعرانه امید ، ثروت و مرگ ، با ادغام جنبه هنر چندرسانه ای ماچوت که او را از رفتار معاصران خود با موضوعات موضوعی مشابه متمایز می کند ، رفتار می کند: موسیقی. در بازگرداندن مرکزیت موسیقی در شاعران ماچوت ، با بیان اینکه سخنان او بدون لایه های اضافی از معنی ایجاد شده در موسیقی خود ، واقعاً قابل درک یا قدردانی نیست ، لیچ استدلال قانع کننده ای ایجاد می کند که عملکرد موسیقی-لیتر در دادگاه های فرانسه قرن چهاردهم جایگاه ویژه ای را اشغال کرده است.

At once a royal secretary, a poet, and a composer, Guillaume de Machaut was one of the most protean and creative figures of the late Middle Ages. Rather than focus on a single strand of his remarkable career, Elizabeth Eva Leach gives us a book that encompasses all aspects of his work, illuminating it in a distinctively interdisciplinary light. The author provides a comprehensive picture of Machaut's artistry, reviews the documentary evidence about his life, charts the different agendas pursued by modern scholarly disciplines in their rediscovery and use of specific parts of his output, and delineates Machaut's own poetic and material presentation of his authorial persona.

Leach treats Machaut's central poetic themes of hope, fortune, and death, integrating the aspect of Machaut's multimedia art that differentiates him from his contemporaries' treatment of similar thematic issues: music. In restoring the centrality of music in Machaut's poetics, arguing that his words cannot be truly understood or appreciated without the additional layers of meaning created in their musicalization, Leach makes a compelling argument that musico-literary performance occupied a special place in the courts of fourteenth-century France.