From 1989, or European Music and the Modernist Unconscious

چه اتفاقی برای مدرنیسم موسیقی افتاد؟ چه زمانی پایان یافت؟ آیا به پایان رسید؟ در این گزارش غیرمستقیم لاکانی از موسیقی جدید اروپایی ، ست برودسکی بر سال بعید 1989 ، هنگامی که موسیقی جدید به سختی در مرحله مرکزی قرار می گیرد ، تمرکز می کند. در عوض ، یکی از Rotstropovich را پیدا می کند که باخ در پاسگاه چارلی بازی می کند. یا برنشتاین \"شادی\" را به \"آزادی\" در نهم بتهوون تغییر می دهد. یا دیوید Hasselhoff با همگام سازی \"به دنبال آزادی\" در هزاران نفر در عید سال نو. اما اگر چنین عینک هایی ادعا کنند که به لحظه تاریخی خود تسلط دارند ، موسیقی جدید به طور ناخودآگاه نقش تحلیلگر را به عهده می گیرد. با انجام این کار ، صحنه های قبلی مدرنیسم را باز می کند. از آنجا که سیاست جهانی شاهد دور شدن از احتمال انقلاب است ، مدرنیسم موسیقی در حال چرخش است ، انجام وظایف قرن از دست دادن ، عدم موفقیت و شروع دوباره ، در آماده سازی برای یک انقلاب.

What happened to musical modernism? When did it end? Did it end? In this unorthodox Lacanian account of European New Music, Seth Brodsky focuses on the unlikely year 1989, when New Music hardly takes center stage. Instead one finds Rostropovich playing Bach at Checkpoint Charlie; or Bernstein changing “Joy” to “Freedom” in Beethoven’s Ninth; or David Hasselhoff lip-synching “Looking for Freedom” to thousands on New Year’s Eve. But if such spectacles claim to master their historical moment, New Music unconsciously takes the role of analyst. In so doing, it restages earlier scenes of modernism. As world politics witnesses a turning away from the possibility of revolution, musical modernism revolves in place, performing century-old tasks of losing, failing, and beginning again, in preparation for a revolution to come.