Erfahrung und Kategoriales Denken: Hume, Kant und Husserl über vorprädikative Erfahrung und prädikative Erkenntnis

این تحقیق نشان می‌دهد که میان ادراک منفرد اشیاء و دانش عینی و قابل انتقال، یعنی یک پیش‌شکل از قبل دائمی و مشخص از دانش، که نه فقط ادراک است و نه دانش از قبل، «وسط» وجود دارد. هوسرل اولین کسی بود که صراحتاً استقلال تجربه پیشگویی را مطرح کرد. با این وجود، معلوم می‌شود که موضوع و کارکرد دانش‌آموز تجربه پیش‌گو قبلاً توسط هیوم و کانت مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس همان علاقه واقعی، می توان نتایج آنها را با سود فراوان در نظریه پدیدارشناختی دانش گنجاند. علاوه بر این، کارکرد متعالی این پیش اشکال شناخت مبتنی بر تجربه و از قبل خاص برای تسهیل این شناخت نشان داده شده است. بنابراین، تجزیه و تحلیل اشکال تجربه مقدماتی در تجربه و قضاوت، قطعات نهایی قطعی معرفت‌شناسی ژنتیکی-پدیدارشناختی است، که بدین وسیله ثابت می‌شود که در عین حال قابل اجرا و سازگار است.

Diese Untersuchung zeigt, daß es zwischen der singulären Wahrnehmung von Gegenständen und der objektiven und kommunizierbaren Erkenntnis ein `Mittleres' gibt, d.h. eine bereits beständige und spezifische Vorform von Erkenntnis, die weder nur Wahrnehmung ist noch schon Erkenntnis darstellt. Husserl war der erste, der explizit die Eigenständigkeit der vorprädikativen Erfahrung behauptet hat. Dennoch zeigt sich, daß die Sache und die erkenntnisermöglichende Funktion der vorprädikativen Erfahrung bereits von Hume und Kant untersucht wurden. Auf dem Grund des gleichen Sachinteresses ist es möglich, ihre Ergebnisse mit großem Gewinn in die phänomenologische Theorie der Erkenntnis einzugliedern. Ferner wird die transzendentale Funktion dieser erfahrungsgegründeten und bereits spezifischen Vorformen von Erkenntnis für die Ermöglichung eben dieser Erkenntnis aufgewiesen. Die Analysen der Formen vorprädikativer Erfahrung in Erfahrung und Urteil sind somit die entscheidenden Schlußstücke der genetisch-phänomenologischen Erkenntnistheorie, die sich hiermit zugleich als tragfähig und konsistent erweist.