Cultural Dynamics of Water in Iranian Civilization

این کتاب «آب» را به ابتدایی‌ترین مفاهیم آنیمیستی بازمی‌گرداند که هنوز در قالب آیین‌هایی مانند ازدواج قنات یا باران‌سازی ادامه دارند. در فلسفه ایرانی از آب برای یافتن توضیحی برای پیدایش هستی استفاده می شود که در فلسفه آخشیج زرتشتی شرح داده شده است که بر اساس آن آب یکی از چهار عنصر اساسی آفرینش است. مفهوم زمان در ذهن ایرانیان شروع به جوانه زدن کرد، زمانی که برای تقسیم منابع آبی کمیاب خود مجبور بودند گذر زمان را بشمارند. آب آنچنان در فرهنگ ایرانی فراگیر شد که حتی به اسرارآمیزترین خلوت راهبان صوفی رسید. در جوامع محلی ایران، فرهنگ آب رشته‌ای است که در انواع مختلف سیستم‌های تولیدی جریان دارد. این کتاب فراتر از دانش بومی آب و تکنیک‌های آبیاری سنتی است و آب را به‌عنوان عنصری محوری در هویت اجتماعی، پویایی فرهنگی و نظام‌های اعتقادی ایران مفهوم‌سازی می‌کند، جایی که به بررسی نقش خشکسالی‌های متناوب در ایجاد و انتشار عناصر فرهنگی ناملموس در فلات ایران می‌پردازد. این کتاب به بررسی سازمان‌های سیاسی ایران می‌پردازد که بیشتر آن‌ها در دام چرخه حیات وابسته به آب بودند و الگوی تاریخی را تشکیل می‌دهند که در این کتاب به عنوان «فروپاشی هیدرولیکی» توصیف شده است.