Cul de Sac: Patrimony, Capitalism, and Slavery in French Saint-Domingue

در قرن هجدهم، دشت کول دو ساک در سنت-دومینگ، هائیتی کنونی، یک کارگاه وسیع در فضای باز مزارع شکر بود. این ریز تاریخچه یک مزرعه متعلق به Ferron de la Ferronnayses، خانواده ای از اشراف برتون، از یافته های بایگانی قابل توجهی استفاده می کند تا نشان دهد که علیرغم ثروتی که چنین مزارع تولید می شود، آنها در بستری از شکنندگی اجتماعی، سیاسی و زیست محیطی کار می کردند که آنها را ترک کرد. ضعیف و مستعد بحران.

با تمرکز بر مکاتبات بین Ferronnayses و مدیران مزرعه آنها، Cul de Sac پیشنهاد می کند که سیستم مزارع کارائیب، با تکیه بر فرآیندهای تولید کارخانه مانند و بسیار زیاد بازارهای یکپارچه، بیان مدرنی از سرمایه داری قرن هجدهم بود. اما بر پایه‌ای از سنت‌گرایی اقتصادی و سیاسی استوار بود که مانع رشد و سازگاری شد. نتیجه سیستمی بود که به سمت فروپاشی پیش می‌رفت زیرا کاشت‌کاران، با یک سری بحران‌های بزرگتر در امپراتوری فرانسه، بیهوده تلاش می‌کردند خشونت و بی‌ثباتی ذاتی جامعه برده‌داری را که ساخته بودند مهار کنند. در بازیابی دنیای گمشده مزرعه آنتیل فرانسه، Cul de Sac در نهایت نشان می دهد که چگونه سرمایه داری مجموعه مزارع نه به عنوان منبع پویای پیشرفت، بلکه از اینرسی یک سیستم منحط رو به پایین پابرجا ماند. بن بست اقتصادی و ایدئولوژیک.

In the eighteenth century, the Cul de Sac plain in Saint-Domingue, now Haiti, was a vast open-air workhouse of sugar plantations. This microhistory of one plantation owned by the Ferron de la Ferronnayses, a family of Breton nobles, draws on remarkable archival finds to show that despite the wealth such plantations produced, they operated in a context of social, political, and environmental fragility that left them weak and crisis prone.

Focusing on correspondence between the Ferronnayses and their plantation managers, Cul de Sac proposes that the Caribbean plantation system, with its reliance on factory-like production processes and highly integrated markets, was a particularly modern expression of eighteenth-century capitalism. But it rested on a foundation of economic and political traditionalism that stymied growth and adaptation. The result was a system heading toward collapse as planters, facing a series of larger crises in the French empire, vainly attempted to rein in the inherent violence and instability of the slave society they had built. In recovering the lost world of the French Antillean plantation, Cul de Sac ultimately reveals how the capitalism of the plantation complex persisted not as a dynamic source of progress, but from the inertia of a degenerate system headed down an economic and ideological dead end.