Counter-amores

کتاب دوم جنیفر کلاروو، مقابل آمورها، با و علیه عشق مبارزه می کند. شعرهای سری عنوان به Amores اووید بازمی‌گردد، و در پاسخگویی، مسئولیت را بر عهده می‌گیرد، لذت می‌برد و انتقام می‌گیرد. آنها به ما پیشنهاد می کنند که آنچه را که دوست داریم با جنگیدن، با آوردن خود عصبانی، گرسنه و ناقص خود به نبرد کشف کنیم. مانند مردی که از صخره برای پژواک فریاد می زند، یا دانشمندی که به طوطی خود می آموزد که بگوید "دوستت دارم"، یا فیلسوفی که تعجب می کند خفاش بودن چگونه است، یا تصورات شفاف تمپل گراندین از گویندگان این اشعار در آخرین لحظات گاوهایی که برای سلاخی به مقصد می‌رسند به دنبال یافتن خود در ارتباط با دایره‌ای که همیشه در حال گسترش است از دیگران ناشناخته هستند. در آرزوی «همه‌ی خنک شیرین یخچال و فلورسنت که «خانه» را می‌خواند، به احتمال زیاد «پنجاه و هفت کلیک و کانال‌های سوسوزن را به سمت کهکشان می‌بینیم». آهنگ به خودی خود مکانی برای مبارزات باشکوه می شود، همانطور که bella هم به معنای "زیبا" و هم "جنگ" است.

Jennifer Clarvoe’s second book, Counter-Amores, wrestles with and against love. The poems in the title series talk back to Ovid’s Amores, and, in talking back, take charge, take delight, and take revenge. They suggest that we discover what we love by fighting, by bringing our angry, hungry, imperfect selves into the battle. Like a man who shouts for the echo back from a cliff, or the scientist who teaches her parrot to say, “I love you,” or the philosopher who wonders what it is like to be a bat, or Temple Grandin’s lucid imaginings of the last moments of cattle destined for slaughter, the speakers in these poems seek to find themselves in relation to an ever-widening circle of unknowable others. Yearning for “the sweet cool hum of fridge and fluorescent that sang ‘home,’” we’re as likely to find “fifty-seven clicks and flickering channels pitched to the galaxy.” Song itself becomes a site for gorgeous struggle, just as bella means both “beautiful” and “wars.”