Coincidences: Synchronicity, Verisimilitude, and Storytelling

اکثر مردم داستانی دارند که درباره یک تصادف قابل توجه بگویند که در برخی موارد روند زندگی خود را تغییر داده است. این وقایع غیرقانونی به عنوان شواهدی از نفوذ الهی ، سرنوشت یا ناخودآگاه جمعی تعبیر شده است. توضیحاتی که در مورد موقعیت های اجتماعی و نگرانی های شخصی افرادی که بیشترین وزن را بر روی تصادفات قرار می دهند ، کمتر متداول است. با استفاده از داستانهای مختلف تصادفی ، مایکل جکسون ، انسان شناس مشهور ، پرونده ای را برای دیدن آنها به عنوان تمثیل جدایی و از دست دادن ایجاد می کند - در حال بازگرداندن امید به ترمیم زندگی های ساندر ، دوباره وصل کردن دوستان غرق شده ، پیوستن به خویشاوندان دوردست ، بستن شکاف بین مردم و خدایان آنها ، و دستیابی به حس ارتباط عاطفی و اجتماعی با دیگران در یک قطعه.

Most people have a story to tell about a remarkable coincidence that in some instances changed the course of their lives. These uncanny occurrences have been variously interpreted as evidence of divine influence, fate, or the collective unconscious. Less common are explanations that explore the social situations and personal preoccupations of the individuals who place the most weight on coincidences. Drawing on a variety of coincidence stories, renowned anthropologist Michael Jackson builds a case for seeing them as allegories of separation and loss—revealing the hope of repairing sundered lives, reconnecting estranged friends, reuniting distant kin, closing the gap between people and their gods, and achieving a sense of emotional and social connectedness with others in a fragmented world.