Civil Society, the Third Sector and Social Enterprise: Governance and Democracy

اگر قرن بیستم فقط بر مکمل بودن و تقابل بازار و دولت متمرکز بود، قرن بیست و یکم اکنون باید با برجستگی بخش سوم، ظهور شرکت های اجتماعی و سایر ترکیبات همبستگی مقابله کند. تشکیل می دهد. مفهوم سازمان های جامعه مدنی (CSOs) این تنوع را در بر می گیرد و به این پیچیدگی جدید می پردازد.

بخش اول کتاب ابعاد سازمانی سازمان های مدنی را برجسته می کند و نقش رو به رشد سازمان های مدنی را تحلیل می کند. مدل های مدیریتی و محدودیت های آنها اغلب، مطالعه حاکمیت CSO بر نقش هیئت مدیره متمرکز بوده و به اندازه کافی انواع مختلف محیط های پاسخگویی را در نظر نگرفته است. بنابراین، گفتگو در مورد حاکمیت CSO به سطح شبکه ها افزایش می یابد تا سازمان های ساده فی نفسه، و نقش این شبکه ها در تعیین دستور کار در یک جامعه دموکراتیک.

در از این منظر، بخش دوم بر ابعاد نهادی حاکمیت CSO با گشودن راه‌های جدید برای دموکراسی تأکید می‌کند. نخست، کار اوستروم در مورد حکومت بر عوام، بینش جدیدی را در اختیار ما قرار می دهد تا به خودگردانی جامعه فکر کنیم. دوم، کار هابرماس و فریزر، مسئله حکمرانی مشورتی و نقش حوزه عمومی را برای گسترش دیدگاه ما از حاکمیت سازمان های مدنی باز می کند. سوم، مفاهیم عقلانیت جوهری و اقتصاد که به ترتیب توسط راموس و پولانی پیشنهاد شده‌اند، چارچوبی را که در آن می‌توان به این پرسش پرداخته بود، بازگو کرد. در نهایت، این کتاب برای یک رویکرد بین فرهنگی قوی تر مفید برای تجدید پارادایم ها در تحقیقات سازمان های مدنی بحث می کند.

این کتاب به منظور ارائه یک کار جمعی منحصر به فرد در گرد هم آوردن 33 نویسنده است. از 11 کشور می آیند تا دیدگاه های خود را در مورد حکومت جامعه مدنی به اشتراک بگذارند و برای مخاطبان بین المللی از محققان و سیاست گذاران جالب خواهد بود.

If the twentieth century was only focused on the complementarity and the opposition of market and state, the twenty-first century has now to deal with the prominence of the third sector, the emergence of social enterprises and other solidarity hybrid forms. The concept of civil society organisations (CSOs) spans this diversity and addresses this new complexity.

The first part of the book highlights the organizational dimensions of CSOs and analyses the growing role of management models and their limits. Too often, the study of CSO governance has been centered on the role of the board and has not sufficiently taken into account the different types of accountability environments. Thus, the conversation about CSO governance rises to the level of networks rather than simple organizations per se, and the role of these networks in setting the agenda in a democratic society.

In this perspective, the second part emphasizes the institutional dimensions of CSO governance by opening new avenues on democracy. First, the work of Ostrom about governing the commons provides us new insights to think community self-governance. Second, the work of Habermas and Fraser opens the question of deliberative governance and the role of public sphere to enlarge our vision of CSO governance. Third, the concepts of substantive rationality and economy proposed respectively by Ramos and Polanyi reframe the context in which the question can be addressed. Lastly, this book argues for a stronger intercultural approach useful for the renewal of paradigms in CSOs research.

This book has for objective to present a unique collective work in bringing together 33 authors coming from 11 countries to share perpectives on civil society governance and will be of interest to an international audience of researchers and policy-makers.