Cinema and Semiotic: Peirce and Film Aesthetics, Narration, and Representation

«معنا» در سینما بسیار پیچیده است و سیل نظریه‌هایی که آن را تعریف می‌کنند، به طرق خاصی معنای سینمایی را بی‌معنا کرده است. تحلیل یوهانس اهرات از معنا در سینما او را متقاعد کرده است که آنچه مورد نیاز است تأمل فلسفی بیشتری در ساخت معناست. در سینما و نشانه‌شناسی، او تلاش می‌کند تا با استفاده از نظریه‌های چارلز اس. پیرس در مورد نشانه‌شناسی، معنا را احیا کند تا در مورد نظریه‌های اصلی فیلم معاصر که آن را کمرنگ کرده‌اند، بحث کند.

بر اساس نشانه شناسی و پراگماتیسم، احرات رویکردی بدیع به معنای سینمایی در سه حوزه اصلی ارائه می دهد: بیان روایی، تصاحب دنیای سینمایی و ادراک سینمایی. تلاش برای تئوری جامع سینما؟ به جای نظریه‌های منطقه‌ای «میانه» که فقط بر اساس فرضیات «عقل سلیم» خاصی عمل می‌کنند که به‌طور غیرانتقادی از روان‌شناسی وام گرفته می‌شوند؟ احرات بیشتر نشان می‌دهد که چگونه یک رویکرد نشانه‌شناختی ماهیت زمان را، نه به شیوه‌ای روان‌شناختی، بلکه بیشتر به صورت شناختی، درک می‌کند و درک جدیدی از فرآیند نشانه فیلمی خاص ارائه می‌کند که نشانه‌ای را به وجود یا عدم وجود اشیا مرتبط می‌کند. پیش از این هرگز پیرس تا این اندازه برای درک معنا در سینما به کار نگرفته بود.

'Meaning' in cinema is very complex, and the flood of theories that define it have, in certain ways, left cinematic meaning meaningless. Johannes Ehrat's analysis of meaning in cinema has convinced him that what is needed is greater philosophical reflection on the construction of meaning. In Cinema and Semiotic, he attempts to resurrect meaning by employing Charles S. Peirce's theories on semiotics to debate the major contemporary film theories that have diluted it.

Based on Peirce's Semiotic and Pragmatism, Ehrat offers a novel approach to cinematic meaning in three central areas: narrative enunciation, cinematic world appropriation, and cinematic perception. Attempting a comprehensive theory of cinema ? instead of the regional 'middle-ground' theories that function only on certain 'common-sense' assumptions that borrow uncritically from psychophysiology ? Ehrat further demonstrates how a semiotic approach grasps the nature of time, not in a psychological manner, but rather cognitively, and provides a new understanding of the particular filmic sign process that relates a sign to the existence or non-existence of objects. Never before has Peirce been so fruitfully employed for the comprehension of meaning in cinema.