Chaos, Cosmos and Creation in Early Greek Theogonies: An Ontological Exploration

روایت‌های کیهان‌شناختی مانند داستان خلقت در کتاب پیدایش یا انفجار بزرگ مدرن به‌طور عامیانه توصیفی از چگونگی خلقت جهان هستند. با این حال، کیهان شناسی ها نیز چیزهای بسیار بیشتری می گویند. در واقع، اکثر کیهان‌شناسی‌ها، باستانی و مدرن، نه صرفاً چگونگی ساخته شدن جهان، بلکه چگونگی ارتباط انسان‌ها با محیط اطراف خود و خط اغلب نازکی که انسان‌ها را از خدایان و حیوانات جدا می‌کند را بررسی می‌کنند.

این کتاب با ترکیب رویکردهای مطالعات کلاسیک، انسان‌شناسی و فلسفه، سه کیهان‌شناسی رقیب از دنیای یونان اولیه را مورد مطالعه قرار می‌دهد: تئوگونی هزیود. تئوگونی ارفیک درونی; و اسطوره خلقت پروتاگوراس در گفتگوی همنام افلاطون. اگرچه هر سه کیهان‌شناسی بخشی از یک سنت اسطوره‌ای واحد هستند و تعدادی از رویدادها و شخصیت‌های مشابه را به نمایش می‌گذارند، اولاف المکویست استدلال می‌کند که آن‌ها پاسخ‌های بسیار متفاوتی را به بحث جاری درباره چیستی انسان بودن ارائه می‌دهند. این کتاب که از نزدیک با چرخش هستی‌شناختی در انسان‌شناسی و به‌ویژه کار فیلیپ دسکولا درگیر است، سه مجموعه کلیدی از مفروضات هستی‌شناختی - قیاس‌گرایی، پانته‌ئیسم و ​​طبیعت‌گرایی - را که در ادبیات اولیه یونان یافت می‌شود، تشریح می‌کند و به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه این مفروضات هستی‌شناختی رقیب منجر به متضاد می‌شوند. نگرش به مناسکی مانند نماز و قربانی.