Among the living and the dead: a tale of exile and homecoming on the war roads of Europe

\"فوق‌العاده لطیف و ظریف ساخته شده است.\" - الیزا گریسولد، نویسنده کتاب توازی دهم

\" مدت‌ها تصور می‌شد که منطقه‌ای که مادربزرگ من در آن به دنیا آمده است... اینارا ورزمنیکس در این داستان نفیس جنگ، تبعید و وصلت مجدد می نویسد، هر سال مردگان به خانه باز می گردند. داستان های مادربزرگ او یک خانه واقعی را به یاد می آورد: مزرعه خانوادگی به جای مانده در لتونی، جایی که در طول جنگ جهانی دوم، مادربزرگش لیویجا و خواهر مادربزرگش، اوسما، از هم جدا شدند. آنها بیش از 50 سال دیگر یکدیگر را نخواهند دید. اینارا که توسط پدربزرگ و مادربزرگش در ایالت واشنگتن بزرگ شد، در میان مهاجران بزرگ شد، شن های قاچاق لتونی را روی تابوت مردگان پراکنده کرد، آهنگ های محلی را درباره سرزمینی که هرگز ندیده بود می خواند.

وقتی اینارا متوجه شد که لیویجا روسری بر سر داشته است. هنگامی که او خانه را ترک کرد، در جعبه ای از وسایل مادربزرگش، این بقایای ملموس از گذشته راه بازگشت را به روستای دورافتاده ای نشان می دهد که خانواده اش از هم پاشید. در آنجا گفته می شود ...

"Extraordinarily tender and finely wrought." — Eliza Griswold, author of The Tenth Parallel

"It's long been assumed of the region where my grandmother was born...that at some point each year the dead will come home," Inara Verzemnieks writes in this exquisite story of war, exile, and reconnection. Her grandmother's stories recalled one true home: the family farm left behind in Latvia, where, during WWII, her grandmother Livija and her grandmother's sister, Ausma, were separated. They would not see each other again for more than 50 years. Raised by her grandparents in Washington State, Inara grew up among expatriates, scattering smuggled Latvian sand over the coffins of the dead, singing folk songs about a land she had never visited.

When Inara discovers the scarf Livija wore when she left home, in a box of her grandmother's belongings, this tangible remnant of the past points the way back to the remote village where her family broke apart. There it is said...